Recent Forum Posts

  • ഊരുവലം വ്രണങ്ങൾ ഉണക്കം തട്ടി കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയാൽ കുരിപ്പൊഴിഞ്ഞു പോവുകയായി. പോകുമ്പോൾ കലശലായ ചൊറിച്ചിലും മാന്തിപ്പറിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആവേശവുമുണ്ടാവും. ചൊറിഞ്ഞുപൊട്ടിയാൽ രക്തം പൊടിഞ്ഞ് അതും വ്രണമാകും. അതിനാൽ ചൊറിച്ചിലടക്കാനും പൊറ്റ പൊളിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നതാണ് ഉത്തമം.“തന്ന്യങ്ങ് ട് പൊഴിഞ്ഞ് പൊയ്ക്കൊള്ളും. ഈ വക സമയത്താണ് പകരാനുള്ള സാദ്ധ്യതയും ഏറെയുള്ളത്. ഇത്രേം നോക്കീണ്ടാക്കീതല്ലേ. ഒരു കൊഴപ്പോം വരില്ല. മനസ്സിന് ഒറപ്പുള്ളോർക്ക് ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല. മനസ്സാണ് ബലം. കൊടുങ്ങല്ലൂർക്ക് എന്തെങ്കിലൊന്നങ്ങ് ട് വിചാരിച്ചോളൂ. പിന്നെല്ലാം അമ്മ കാത്തോളും.”പരപ്പുഴ കുട്ടന്റെ കുറിയ്ക്ക്, ചേട്ടയെ അടിച്ചുകളഞ്ഞ് ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കുടിയിരുത്തുന്ന ചടങ്ങുണ്ട്, നാടൊട്ടുക്ക്. അണ മുറിയാതെ പെയ്തു നിറഞ്ഞ്, കുത്തിയൊലിച്ചെത്തുന്ന ഇടവപ്പാതിയിൽ, പരപ്പുഴയുടെ നടുവിൽ നാട്ടിയ കുറ്റിയ്ക്കു മുകളിലൂടെ ഘനജലം മദിച്ചൊഴുകി. ആ ഒഴുക്കിൽ ചേട്ടയെ ഒഴുക്കിവിട്ടു. കാഴ്‌ച കാണാൻ ജനം മഴ വകവെയ്ക്കാതെ ഇരുകരയിലും നിരന്നു. കുറിയ്ക്കു വന്നവർക്കെല്ലാം പുളിയിലയിൽ സദ്യ വിളമ്പി.അകം പുറം വീട് ശുദ്ധപ്പെടുത്തിയെടുത്ത അടിക്കാടും മാറാലയും പൊട്ടിയ മൺകലത്തിലാക്കി ഒരരികിൽ വെച്ചു. പ്ലാവിലക്കുമ്പിളിൽ തീർത്ഥം തളിച്ച്, ഒരുരുള ചോറും പുളിയിലയും കാട്ടുമഞ്ഞൾച്ചെടിയും, കഴിഞ്ഞ വർഷം ഇതേ നാൾ മുതൽ ഉപയോഗിച്ചു തേഞ്ഞുപോയ കുറ്റിച്ചൂലും വെച്ചു. ഒരു കുമ്പിളിൽ ഉമിക്കരിയും ഞവിണിത്തൊണ്ടും വെച്ച്, വാഴയണകൊണ്ട് ഉച്ചത്തിൽ തല്ലി പൊട്ടിയെ ഓടിച്ചു. വീടിനു മൂന്നു വലം വെച്ച്, പടി കടന്ന ചേട്ടാവതിയെ കണ്ടാണിപ്പുഴയുടെ ഏതെങ്കിലുമൊരു കൈതപ്പൊന്തയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ആ ഭാഗങ്ങളിലെല്ലാം കാട്ടുമഞ്ഞൾ മുളച്ചുമൊതച്ചു.മഞ്ഞൾ ശേഖരിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുമ്പോഴാണ് ചെത്തുകഴിഞ്ഞു കുടുക്ക നിറയെ ചക്കരക്കള്ളുമായി നടന്നുവരുന്ന പാറമ്മാനെ വീണ്ടും കാണാനിടയായത്.“തുളസിയില, കയ്ക്കണ വേപ്പിന്റെല, പച്ച മഞ്ഞൾ ഇത്യാദികളിട്ട് കഴിയും വിധം പൊക കൊള്ളുക. വേപ്പിൻതളിരു കൊണ്ട് വേണമെങ്കിൽ തലോടി, ചൊറിച്ചിലകറ്റുകയുമാവാം. ഇപ്പഴയ്ക്ക് മൂന്നാലാഴ്‌ച്യായില്ലേ. കുരുമൊഖൊണങ്ങീന്ന് ച്ചാ കുളിപ്പിയ്ക്കാം. സാധാരണ നെലയ്ക്ക് ഒരു ചൊവ്വേം വെള്ളീം കഴിഞ്ഞാ മതി. വെല്യ സാധനാണ് ന്ന് ച്ചാൽ പെട്ടെന്നൊണങ്ങ്യെന്നും വരില്യ,” പാറമ്മാൻ മനസ്സിലാവും വിധം പറഞ്ഞു.“കുളിപ്പിയ്ക്കുമ്പോൾ പുളിയുള്ള തൈര് നെറുകൻതലേന്ന് തേച്ചെറക്കണം ട്ടാ. തൈര് വേണം ന്ന് ച്ചാൽ ആവശ്യത്തിന് അവ്ടെണ്ടാവും. കൈയ്ക്കണ വേപ്പിന്റെല പച്ച മഞ്ഞളുമിട്ട് വെള്ളം വെട്ടിത്തെളപ്പിച്ച് കുളിപ്പിയ്ക്കാം...”ഇരുകൈകളും മാറത്തു പിണച്ചുകൂട്ടി, വിനീതനായി നിന്നുകൊണ്ടു ചാത്തപ്പനെല്ലാം കേട്ടു. മുന്നോട്ടു നടന്നുപോയ പാറമ്മാൻ, എന്തോ ഓർമ്മിച്ച പോലെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു ചോദിച്ചു: “കള്ള് ഇത്തിരി കുടിയ്ക്കണാ നണക്ക്?”ഒരു കള്ളച്ചിരിയിൽ തല ചൊറിഞ്ഞു നിന്ന ചാത്തപ്പനെ വിളിച്ചു: “ന്നാ വായോ. ആവശ്യം ള്ളത് കുടിച്ചോ.”പുഴക്കരയിൽ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോയെന്ന് ഇടം വലം നോക്കി. ആരുമില്ലെന്നു കണ്ടപ്പോൾ ഇരുകൈകളും കുമ്പിൾ കൂട്ടി, കുനിഞ്ഞു നിന്നു. മതി വരുവോളം പാറമ്മാൻ ഒഴിച്ചുകൊടുത്തു. കുടിച്ച് കുളിരു കയറിയപ്പോൾ ചാത്തപ്പൻ ആശ്വസിച്ചു നിവർന്നു.ശരീരമാസകലം ഒരു പുള്ളികുത്താനിടമില്ല. കറുത്ത്, പൊറ്റയടർന്ന കലകൾ ഭീതിദമായി കണ്ണോട്ട വലുപ്പത്തിൽ ഉടലാകെ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണോട്ട എന്നു പറഞ്ഞാലാവില്ല. അഴുകിയ വ്രണം അമർന്നുകിടന്നും പറ്റിപ്പിടിച്ചും മാന്തിപ്പൊളിച്ചും കുഞ്ഞൻ ചിരട്ടയോളം പൊള്ളച്ചിരുന്നു. ദീനത ഏറെ തളർത്തിയിരുന്നെങ്കിലും മുഖത്തു പ്രസാദമെഴുന്നു.എഴുന്നേറ്റിരിക്കാനും സംസാരിക്കാനും പരസഹായമില്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ നിവൃത്തിയ്ക്കാനും പ്രയാസമില്ലെന്നായി. പഴന്തുണി ചുറ്റി പുറത്തിറങ്ങി, ഇളംവെയിലും പോക്കുവെയിലും കൊണ്ടു സുഖം പോറ്റി. പുറത്തിറങ്ങി ഇളവെയിലേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയതു ചാത്തപ്പന്റെ സ്വാസ്ഥ്യം കെടുത്തി. പാറമ്മാൻ പറഞ്ഞിടത്ത് ഉള്ളുടക്കി:“ഇഞ്ഞാണ് സൂക്ഷിക്കേണ്ടത്.”പോക്കുവെയിലേറ്റ്, മുറ്റത്തിരുന്നു മൊളി നുള്ളിപ്പൊളിയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു വന്ന ചാത്തപ്പൻ ഭയപ്പാടോടെ ചുറ്റുമൊന്നു തിരിഞ്ഞു വീക്ഷിച്ചു. തികട്ടിവന്ന വിമ്മിഷ്ടം അടക്കിപ്പിടിച്ച്, പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കാവുന്ന ദൂരേയ്ക്കു മാറി ഒതുങ്ങി നിന്നു. എന്നിട്ടും വേശാറൊഴിയാതെ, ആദ്യമായി, അന്നാദ്യമായി, ചാത്തപ്പൻ തൊണ്ട തുറന്നു:“മുറ്റത്തങ്ങനെ ഇരിക്കണ്ട, തമ്പ്രാട്ടീ...”എന്തേയെന്നു ചോദിച്ചില്ല. പകരം കെറുവിച്ച് തല ചെരിച്ചൊന്നു നോക്കി. അത്രമാത്രം. അതിനുത്തരമെന്നോണം ചാത്തപ്പൻ തന്നെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി:“വഴീന്നാരെങ്കിലും കണ്ട് വന്നാൽ, അടിയൻ...”ചാത്തപ്പൻ പറഞ്ഞുവന്നതിന്റെ ഗൗരവം ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടെന്നു തോന്നുന്നു; പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു കുടിക്കുള്ളിലേയ്ക്കു കയറി.“ഇനിയ്ക്കൊന്ന് കുളിയ്ക്കണം,” അകത്തുനിന്നും ആവശ്യം വന്നു.കേട്ട പാതി, കേൾക്കാത്ത പാതി, മുറ്റത്ത് പടിഞ്ഞാറേ കോണിൽ നിന്നിരുന്ന ചാത്തപ്പൻ ഓച്ഛാനിച്ചു നിന്ന് വിനയമേറ്റു: “അടിയൻ...!”പിന്നേയ്ക്കു വെച്ചില്ല. നടന്നു നേരേ, പാറമ്മാന്റെ വീടന്വേഷിച്ച്. കുളിപ്പിയ്ക്കാൻ തൈരു തരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ. പക്ഷേ, വീടറിയില്ല. മുമ്പൊരിക്കലും അങ്ങോട്ടു പോയിട്ടില്ല. അതിന്റെ ആവശ്യം വന്നിട്ടുമില്ല. വെള്ളക്കാരുടെ തീട്ടൂരത്തിൽ പൊറുതി മുട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ നെല്ലും ചക്കരേം മലഞ്ചരക്കു സാമാനങ്ങൾ തോടു കടത്താൻ പുറം ചായ്‌ച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്, ഇന്തയ്ക്കൊപ്പം. അന്നൊരു ദിവസമാണു പാറമ്മാനെ ആദ്യമായി കണ്ടത്. പിന്നീടു പല രാത്രികളിലും അതുപോലെ കാണാനിട വന്നിട്ടുണ്ട്.ഉറക്കത്തിലായിരിയ്ക്കും, ആരെങ്കിലും വന്നു വിളിയ്ക്കുക.“ചാത്തപ്പാ, ചാത്തപ്പാ,” തട്ടിവിളിച്ചത് ഇന്തയായിരുന്നു. “വെക്കം വായോ.”ഉറക്കമത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഇന്തയ്ക്കൊപ്പം ചെന്നു.“ചെക്കനോട് മിണ്ടര്തെന്ന് പറഞ്ഞോളോ ട്ടാ,” ആരോ കുശുകുശുത്തു.അത് ഇന്ത ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു: “എത്തോം ചൂരും പാടില്ലാന്ന്!”പടിഞ്ഞാറു നിന്നൊരു നത്ത് കരഞ്ഞാൽ, കിഴക്കു നിന്നൊരു കുറ്റിച്ചുടിയൻ കൂവിക്കേട്ടു. രണ്ടാമതും ഇതാവർത്തിച്ചാൽ അപകടം പതിയിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട് എന്നു സാരം.ആദ്യത്തെ സൂചനകൾ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നത്തെ പണികളെല്ലാം എടുത്തോ, പിടിച്ചോ എന്നാണ്. ആരും ആരോടും മിണ്ടില്ല. പാറമ്മാന്റേയും തൊറങ്കര കുഞ്ഞിച്ചേറു മാപ്ലയുടേയും മേൽനോട്ടത്തിൽ കിഴക്കുനിന്നും എടുക്കാപ്പറച്ചുമട് പനയോലക്കെട്ടിൽ സുരക്ഷിതമായെത്തി. പടിഞ്ഞാറ് നേതൃത്വം മായിൻകുട്ടി സായ്‌വിനും ആണ്ടിപ്പാപ്പനും. അമ്പിളിമാമൻ വെള്ളം കുടിയ്ക്കാൻ പോകുന്ന തക്കം നോക്കി ചെയ്തിരുന്ന വ്യവഹാരത്തിൽ മലബാറിൽ നിന്നും ഉപ്പും ഉണക്കമീനും കിഴക്കോട്ടു കേറി.പൊന്നാനിയിലും കോഴിക്കോട്ടും വയനാട്ടിലും പോയി ഒളിപ്പോര് പഠിച്ചുവന്നയാളാണു പനമ്പാട്ടെ മായിൻകുട്ടി സായ്‌വ്; ഹനുമാൻ സേവക്കാരനായ ആണ്ടിപ്പാപ്പന്റെ സന്തതസഹചാരി.മായിൻകുട്ടി നാദാപുരത്തെ അവ്ക്കാദർ മുസല്യാർക്കു ശിഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ മുസല്യാർ അനുഗ്രഹിച്ച്, ആശ്ലേഷിച്ചു നൽകി, രണ്ടര മുഴം നീളമുള്ളൊരു തിരണ്ടിവാല്.എണ്ണയിട്ടു പതം വരുത്തി, വെയിലത്തുണക്കി മിനുസപ്പെടുത്തിയ വാലു ചുറ്റിപ്പിടിച്ചൊരു വീശു വീശിയാൽ മതി, കിട്ടിയ ഭാഗം പൊള്ളയ്ക്കാൻ! മുറിവുണങ്ങാനും പാടാണ്, മുറിവുണങ്ങിയാലും പാടാണ്.വയനാട്ടിലെ കുരിക്കളിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പോരു പഠിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ കിട്ടിയതാണ് ആനക്കൊമ്പിൽ പിടി തീർത്ത ഒഴുക്കൻ മുനയുള്ള കത്തി. തിരണ്ടിവാല് മായിൻകുട്ടി തുണക്കാരനു സമ്മാനിച്ചപ്പോൾ വയനാട്ടിലെ കത്തി സായ്‌വിന്റെ അരപ്പട്ടയിൽ ചന്തത്തിലങ്ങനെ കിടന്നു.അന്നു തൊട്ട് ആൾപരിചയമുള്ളതല്ലാതെ, ഇവരാരുടേയും വീടും കുടിയും അറിയില്ല. എങ്കിലും ഒരൂഹം വെച്ചു നടന്നു.നേരാംവഴി ചാത്തപ്പൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. പഷ്ണിപ്പുര കടന്നു ത്രിവേണീസംഗമം. കണ്ടാണിപ്പുഴ വീതി കുറഞ്ഞ ഭാഗം, കടവ് നീന്തിക്കടന്നു. ദൂരെ നിന്നേ കാണാം, ഒരിടഞ്ഞ കൊമ്പനെപ്പോലെ ഇരിയ്ക്കാം, എഴുന്നേൽക്കാമെന്നോണം തുമ്പിക്കൈ നീട്ടി നടയമർന്ന്, തെക്കുപടിഞ്ഞാറു നിന്നു വടക്കോട്ടുയർന്ന് കല്ലുത്തിപ്പാറ. മറിയ്ക്കു കിഴക്ക് ഏറാംമൂട്. തൊട്ടരികെ, മൗനം ചാലിച്ച ശങ്കരംകുളവും തെറ്റി നടക്കുമ്പോൾ ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു: ഏറാംമൂട്ടിൽ കരിമ്പനത്തലപ്പിൽ ചൂളം വിളി!മുപ്പിലിശ്ശേരിയിൽ വാഴക്കാവിലമ്മ ദാസ്യം ചുമന്നതും മനം വെറുത്തതും…കുരുട്ടുവിദ്യകൾ സ്വായത്തമാക്കിയ അല്പന്മാരിൽ അഹങ്കാരം വർദ്ധിയ്ക്കുമെന്നതു ശരിയാണ്. ചെപ്പടിവിദ്യയാൽ പാണൻ ശങ്കു വാഴക്കാവിലമ്മയെ ബന്ധനത്തിലാക്കി. ദാസ്യം ചുമന്നു മനം മടുത്ത ഭഗവതി എക്കിട്ടം മൂക്കറ്റം തേങ്ങി.ഒരു നാൾ, ശങ്കുവിനു കുളിയ്ക്കാൻ എണ്ണയും ഇഞ്ചയുമായി വന്ന ദേവി കുളക്കടവിൽ കാത്തു നിന്നു. കുളത്തിലിറങ്ങി തേച്ചു കുളിയ്ക്കെ, പാണന്റെ ശക്തി, ധരിച്ചിരുന്ന ഉറുക്കും നൂലും, പൊട്ടി. പൊട്ടിയ ഉറുക്കും ചരടും അലക്കുകല്ലിൽ ഒതുക്കിവെച്ചു പാണൻ കുളത്തിലിറങ്ങി മുങ്ങി. ഒത്തുകിട്ടിയ തരം പാഴാക്കിയില്ല: കുളത്തിലേയ്ക്ക് എടുത്തു ചാടിയ ഭഗവതി ചവിട്ടിത്താഴ്‌ത്തി. മുങ്ങിയ ശങ്കു പൊങ്ങിയില്ല!വേലികെട്ടാൻ മുള്ളിനു വേണ്ടി ഇന്തയ്ക്കും അവ്വയ്ക്കുമൊപ്പം മുളങ്കൂടു തേടി നടന്നപ്പോൾ കേട്ട കഥകൾ. അവയെല്ലാമിപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഭയമാണുണർത്തുന്നത്.ശ്രദ്ധ തിരിച്ച്, ചാത്തപ്പൻ ഇടവും വലവും വഴി തിരഞ്ഞു നടന്നു.നേരേ ചെല്ലുന്നതു മറ്റത്തിപ്പാടം. വലതുഭാഗം നമ്പഴിക്കാടിന് അതിരിട്ട്, കളകളാരവമുണർത്തി, കണ്ടാണിപ്പുഴ ലക്ഷ്യമാക്കിപ്പായുന്ന പൊന്നാന്തോട്.ഇടതുവശത്തുള്ള തേട്ടിക്കുന്നിന്റെ വടക്ക് എത്തണമെങ്കിൽ പുല്ലാനിക്കുന്നു മറികടക്കണം.ഉങ്ങ്, പാല, കമ്പിപ്പാല, മട്ടി, മുള, കടപ്പാവുട്ട, കാട്ടുവാക, അയിനി, പൊടിയയിനി, മുള്ളയിനി, വെൺമരുത്, ഞാവൽ, ഇത്യാദി വൃക്ഷങ്ങൾ പട്ടാപ്പകലും ഇരുട്ടു പരത്തി. കാര, തൊരടി, ഞാറ, കൂരി, കാട്ടുതെച്ചി, ശതവാരി, തൊട്ടാവാടി തുടങ്ങിയ പൊന്തക്കാടുകളും മുൾച്ചെടികളും ഇട തിങ്ങിയ വനം. സർപ്പങ്ങളായ സർപ്പങ്ങൾ, ഉരഗങ്ങൾ അഖിലവും തേട്ടിക്കുന്നത്തും പുല്ലാനിക്കുന്നത്തും ആപത്തുകളേതുമില്ലതെ സ്വൈരവിഹാരം നടത്തി.മുയൽ, മെരു, പൂമെരു, കുരങ്ങ്, മുള്ളൻപന്നി, കോക്കാൻപൂച്ച, കുറ്റിച്ചുടിയൻ തുടങ്ങിയ ഒട്ടു മിക്ക ജന്തുവർഗങ്ങളും, നരി, പുലി, കുറുക്കൻ തുടങ്ങിയ ഹിംസ്രജീവികളും പാറയിടുക്കുകളിലും കൽക്കുഴികളിലും ആവാസമുറപ്പിച്ചിരുന്നു. മുളംതത്ത, ചെമ്പോത്ത്, ഇർളാടൻ, മൈന, മയിൽ, കുയിൽ, അരിപ്രാവ്, മരംകൊത്തി, ചിലച്ചാട്ടി, നത്ത്, കൂമൻ, ആവലുംജാതികൾ, ചവറ്റിലക്കിളികൾ, സൂചിമുഖികൾ എന്നു വേണ്ട, പക്ഷിസഞ്ചയങ്ങൾ മുഴുവനും ആപൽശങ്കകളേതുമില്ലാതെ ഇവിടം ചേക്കേറിപ്പാർത്തു.ചാത്തപ്പൻ തേട്ടിക്കുന്നു വലിഞ്ഞു കയറി. എങ്ങും ചീവീടുകളുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ശെത്തം. നരിച്ചീറുകൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും തൊട്ടുതൊട്ടില്ലെന്നു ചീറിപ്പാഞ്ഞു ഭീതിപ്പെടുത്തി. വളർന്നുലഞ്ഞൊരു വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നൊരു കമ്പ്, കവരത്തോടെ, പിടിച്ചു വലിച്ചു. കുത്തിക്കയറാനും മാർഗതടസ്സങ്ങൾ നീക്കാനും കുന്തം പ്രയോജനപ്പെട്ടു. ഊക്കോടെ ഊന്നിയും തട്ടി ശെത്തപ്പെടുത്തിയും കയറിയെത്തിയത് അസ്തമയത്തോടടുത്ത പുല്ലാനിക്കുന്നത്ത്.പുല്ലാനിക്കുന്നിന്റെ നെറുകയിലെത്തിയപ്പോൾ മണ്ണിന്റെ ഭാഷയ്ക്കു മാറ്റം വന്നു. മണ്ണ് ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. കാറ്റും മഴയും വെയിലുമേറ്റു കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ ചെങ്കൽപ്പാറകൾ പരസ്പരബന്ധിതം മലർന്നു കിടന്നു. കാലഭേദങ്ങൾക്കടിപ്പെട്ട്, അടരുകൾ പാളി തിരിഞ്ഞ്, പൊട്ടിയടർന്നു രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ച തടങ്ങളിൽ തീപ്പുല്ലുകളും കരിമ്പുല്ലുകളും കല്ലുരുക്കികളും പറ്റിപ്പിടിച്ച്, കരുത്തിൽ വളർന്നു.വൈദ്യത്തിൽ പേരെടുത്ത കുഴുപ്പുള്ളിക്കാരും കൊടയ്ക്കാട്ടിൽ കുടുംബങ്ങളും പുല്ലാനിക്കുന്നിലേയും തേട്ടിക്കുന്നിലേയും ജൈവവൈവിദ്ധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, താഴ്‌വരകളിൽ വീടുവെച്ചു. വശങ്ങൾ ചായ്‌ച്ചിറക്കി, വൈദ്യശാലയും ഒരുക്കി.ദൂരെ താഴ്‌വാരം തെങ്ങിൻതലപ്പുകളിൽ ഇരുണ്ടു നിന്നു. അങ്ങകലെയൊരു നിഴൽചിത്രമായി മാഹാത്മ്യം നിറഞ്ഞ മഞ്ജുളാൽ! തൊട്ടുപിറകിലായി ഒറ്റക്കുറുന്തോട്ടിയിൽ, ശ്രീഗുരുവായൂരപ്പന്റെ പുണ്യദർശനം!“ഭഗവാനേ...ഇവിടെ നിന്നെങ്കിലും തൊഴാനായല്ലോ! അതിനാവും ഇങ്ങോട്ടെത്തിച്ചത്. ഭാഗ്യം!!”മുപ്പിലിശ്ശേരി വലംവെച്ച്, കണ്ടാണിപ്പുഴയ്ക്കെതിരേ വടക്കു നീന്തിക്കയറുന്ന മുണ്ടകപ്പാടം കണ്ടു. അതു കാണിപ്പയ്യൂരിൽ കരയണഞ്ഞു. വടക്കുപടിഞ്ഞാറേ കരയിൽ ഉമാമഹേശ്വരസാന്നിദ്ധ്യം: ചൊവ്വല്ലൂർ. ചുറ്റും നോക്കിയാൽ ലോകം മുഴുവനുമുണ്ട്, കാണാൻ!ഉച്ചിനിരപ്പിൽ തെക്കുവടക്കായി നടവഴി കാണുന്നുണ്ട്. വടക്കോട്ടല്പം ചെല്ലുമ്പോൾ അങ്ങിങ്ങു വിളിച്ചാൽ കേൾക്കാവുന്ന അകലത്തിൽ ആൾത്താമസമായി. ആദ്യം കണ്ടേടത്തു തന്നെ ചോദിച്ചു.“നേരേ ചെല്ലണത് കുടക്കല്ല് പറമ്പ്. അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ടു പോകണ്ട. ആ തിരിവു കഴിഞ്ഞ് ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞാൽ, ചെല്ലുന്നിടം നാലും കൂടിയ മൂല: ചുണയംപാറ. താഴേയ്ക്കിറങ്ങി ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞ് നേരേ ചെല്ലണത്...”പടിക്കെട്ട് പന്ത്രണ്ട് കല്പടവുകൾക്കു താഴെ, ഉണ്ണിപ്പാറന്റെ വീടിനു മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ നേരം ത്രിസന്ധ്യ മയങ്ങുന്നു...(തുടരും)(വരികൾ: വേദാരണ്യം, സജി വട്ടംപറമ്പിൽ)[email protected]
    8 Posted by Saji Vattamparambil
  • ഊരുവലം വ്രണങ്ങൾ ഉണക്കം തട്ടി കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയാൽ കുരിപ്പൊഴിഞ്ഞു പോവുകയായി. പോകുമ്പോൾ കലശലായ ചൊറിച്ചിലും മാന്തിപ്പറിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആവേശവുമുണ്ടാവും. ചൊറിഞ്ഞുപൊട്ടിയാൽ രക്തം പൊടിഞ്ഞ് അതും വ്രണമാകും. അതിനാൽ ചൊറിച്ചിലടക്കാനും പൊറ്റ പൊളിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നതാണ് ഉത്തമം.“തന്ന്യങ്ങ് ട് പൊഴിഞ്ഞ് പൊയ്ക്കൊള്ളും. ഈ വക സമയത്താണ് പകരാനുള്ള സാദ്ധ്യതയും ഏറെയുള്ളത്. ഇത്രേം നോക്കീണ്ടാക്കീതല്ലേ. ഒരു കൊഴപ്പോം വരില്ല. മനസ്സിന് ഒറപ്പുള്ളോർക്ക് ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല. മനസ്സാണ് ബലം. കൊടുങ്ങല്ലൂർക്ക് എന്തെങ്കിലൊന്നങ്ങ് ട് വിചാരിച്ചോളൂ. പിന്നെല്ലാം അമ്മ കാത്തോളും.”പരപ്പുഴ കുട്ടന്റെ കുറിയ്ക്ക്, ചേട്ടയെ അടിച്ചുകളഞ്ഞ് ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കുടിയിരുത്തുന്ന ചടങ്ങുണ്ട്, നാടൊട്ടുക്ക്. അണ മുറിയാതെ പെയ്തു നിറഞ്ഞ്, കുത്തിയൊലിച്ചെത്തുന്ന ഇടവപ്പാതിയിൽ, പരപ്പുഴയുടെ നടുവിൽ നാട്ടിയ കുറ്റിയ്ക്കു മുകളിലൂടെ ഘനജലം മദിച്ചൊഴുകി. ആ ഒഴുക്കിൽ ചേട്ടയെ ഒഴുക്കിവിട്ടു. കാഴ്‌ച കാണാൻ ജനം മഴ വകവെയ്ക്കാതെ ഇരുകരയിലും നിരന്നു. കുറിയ്ക്കു വന്നവർക്കെല്ലാം പുളിയിലയിൽ സദ്യ വിളമ്പി.അകം പുറം വീട് ശുദ്ധപ്പെടുത്തിയെടുത്ത അടിക്കാടും മാറാലയും പൊട്ടിയ മൺകലത്തിലാക്കി ഒരരികിൽ വെച്ചു. പ്ലാവിലക്കുമ്പിളിൽ തീർത്ഥം തളിച്ച്, ഒരുരുള ചോറും പുളിയിലയും കാട്ടുമഞ്ഞൾച്ചെടിയും, കഴിഞ്ഞ വർഷം ഇതേ നാൾ മുതൽ ഉപയോഗിച്ചു തേഞ്ഞുപോയ കുറ്റിച്ചൂലും വെച്ചു. ഒരു കുമ്പിളിൽ ഉമിക്കരിയും ഞവിണിത്തൊണ്ടും വെച്ച്, വാഴയണകൊണ്ട് ഉച്ചത്തിൽ തല്ലി പൊട്ടിയെ ഓടിച്ചു. വീടിനു മൂന്നു വലം വെച്ച്, പടി കടന്ന ചേട്ടാവതിയെ കണ്ടാണിപ്പുഴയുടെ ഏതെങ്കിലുമൊരു കൈതപ്പൊന്തയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ആ ഭാഗങ്ങളിലെല്ലാം കാട്ടുമഞ്ഞൾ മുളച്ചുമൊതച്ചു.മഞ്ഞൾ ശേഖരിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുമ്പോഴാണ് ചെത്തുകഴിഞ്ഞു കുടുക്ക നിറയെ ചക്കരക്കള്ളുമായി നടന്നുവരുന്ന പാറമ്മാനെ വീണ്ടും കാണാനിടയായത്.“തുളസിയില, കയ്ക്കണ വേപ്പിന്റെല, പച്ച മഞ്ഞൾ ഇത്യാദികളിട്ട് കഴിയും വിധം പൊക കൊള്ളുക. വേപ്പിൻതളിരു കൊണ്ട് വേണമെങ്കിൽ തലോടി, ചൊറിച്ചിലകറ്റുകയുമാവാം. ഇപ്പഴയ്ക്ക് മൂന്നാലാഴ്‌ച്യായില്ലേ. കുരുമൊഖൊണങ്ങീന്ന് ച്ചാ കുളിപ്പിയ്ക്കാം. സാധാരണ നെലയ്ക്ക് ഒരു ചൊവ്വേം വെള്ളീം കഴിഞ്ഞാ മതി. വെല്യ സാധനാണ് ന്ന് ച്ചാൽ പെട്ടെന്നൊണങ്ങ്യെന്നും വരില്യ,” പാറമ്മാൻ മനസ്സിലാവും വിധം പറഞ്ഞു.“കുളിപ്പിയ്ക്കുമ്പോൾ പുളിയുള്ള തൈര് നെറുകൻതലേന്ന് തേച്ചെറക്കണം ട്ടാ. തൈര് വേണം ന്ന് ച്ചാൽ ആവശ്യത്തിന് അവ്ടെണ്ടാവും. കൈയ്ക്കണ വേപ്പിന്റെല പച്ച മഞ്ഞളുമിട്ട് വെള്ളം വെട്ടിത്തെളപ്പിച്ച് കുളിപ്പിയ്ക്കാം...”ഇരുകൈകളും മാറത്തു പിണച്ചുകൂട്ടി, വിനീതനായി നിന്നുകൊണ്ടു ചാത്തപ്പനെല്ലാം കേട്ടു. മുന്നോട്ടു നടന്നുപോയ പാറമ്മാൻ, എന്തോ ഓർമ്മിച്ച പോലെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു ചോദിച്ചു: “കള്ള് ഇത്തിരി കുടിയ്ക്കണാ നണക്ക്?”ഒരു കള്ളച്ചിരിയിൽ തല ചൊറിഞ്ഞു നിന്ന ചാത്തപ്പനെ വിളിച്ചു: “ന്നാ വായോ. ആവശ്യം ള്ളത് കുടിച്ചോ.”പുഴക്കരയിൽ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോയെന്ന് ഇടം വലം നോക്കി. ആരുമില്ലെന്നു കണ്ടപ്പോൾ ഇരുകൈകളും കുമ്പിൾ കൂട്ടി, കുനിഞ്ഞു നിന്നു. മതി വരുവോളം പാറമ്മാൻ ഒഴിച്ചുകൊടുത്തു. കുടിച്ച് കുളിരു കയറിയപ്പോൾ ചാത്തപ്പൻ ആശ്വസിച്ചു നിവർന്നു.ശരീരമാസകലം ഒരു പുള്ളികുത്താനിടമില്ല. കറുത്ത്, പൊറ്റയടർന്ന കലകൾ ഭീതിദമായി കണ്ണോട്ട വലുപ്പത്തിൽ ഉടലാകെ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണോട്ട എന്നു പറഞ്ഞാലാവില്ല. അഴുകിയ വ്രണം അമർന്നുകിടന്നും പറ്റിപ്പിടിച്ചും മാന്തിപ്പൊളിച്ചും കുഞ്ഞൻ ചിരട്ടയോളം പൊള്ളച്ചിരുന്നു. ദീനത ഏറെ തളർത്തിയിരുന്നെങ്കിലും മുഖത്തു പ്രസാദമെഴുന്നു.എഴുന്നേറ്റിരിക്കാനും സംസാരിക്കാനും പരസഹായമില്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ നിവൃത്തിയ്ക്കാനും പ്രയാസമില്ലെന്നായി. പഴന്തുണി ചുറ്റി പുറത്തിറങ്ങി, ഇളംവെയിലും പോക്കുവെയിലും കൊണ്ടു സുഖം പോറ്റി. പുറത്തിറങ്ങി ഇളവെയിലേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയതു ചാത്തപ്പന്റെ സ്വാസ്ഥ്യം കെടുത്തി. പാറമ്മാൻ പറഞ്ഞിടത്ത് ഉള്ളുടക്കി:“ഇഞ്ഞാണ് സൂക്ഷിക്കേണ്ടത്.”പോക്കുവെയിലേറ്റ്, മുറ്റത്തിരുന്നു മൊളി നുള്ളിപ്പൊളിയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു വന്ന ചാത്തപ്പൻ ഭയപ്പാടോടെ ചുറ്റുമൊന്നു തിരിഞ്ഞു വീക്ഷിച്ചു. തികട്ടിവന്ന വിമ്മിഷ്ടം അടക്കിപ്പിടിച്ച്, പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കാവുന്ന ദൂരേയ്ക്കു മാറി ഒതുങ്ങി നിന്നു. എന്നിട്ടും വേശാറൊഴിയാതെ, ആദ്യമായി, അന്നാദ്യമായി, ചാത്തപ്പൻ തൊണ്ട തുറന്നു:“മുറ്റത്തങ്ങനെ ഇരിക്കണ്ട, തമ്പ്രാട്ടീ...”എന്തേയെന്നു ചോദിച്ചില്ല. പകരം കെറുവിച്ച് തല ചെരിച്ചൊന്നു നോക്കി. അത്രമാത്രം. അതിനുത്തരമെന്നോണം ചാത്തപ്പൻ തന്നെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി:“വഴീന്നാരെങ്കിലും കണ്ട് വന്നാൽ, അടിയൻ...”ചാത്തപ്പൻ പറഞ്ഞുവന്നതിന്റെ ഗൗരവം ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടെന്നു തോന്നുന്നു; പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു കുടിക്കുള്ളിലേയ്ക്കു കയറി.“ഇനിയ്ക്കൊന്ന് കുളിയ്ക്കണം,” അകത്തുനിന്നും ആവശ്യം വന്നു.കേട്ട പാതി, കേൾക്കാത്ത പാതി, മുറ്റത്ത് പടിഞ്ഞാറേ കോണിൽ നിന്നിരുന്ന ചാത്തപ്പൻ ഓച്ഛാനിച്ചു നിന്ന് വിനയമേറ്റു: “അടിയൻ...!”പിന്നേയ്ക്കു വെച്ചില്ല. നടന്നു നേരേ, പാറമ്മാന്റെ വീടന്വേഷിച്ച്. കുളിപ്പിയ്ക്കാൻ തൈരു തരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ. പക്ഷേ, വീടറിയില്ല. മുമ്പൊരിക്കലും അങ്ങോട്ടു പോയിട്ടില്ല. അതിന്റെ ആവശ്യം വന്നിട്ടുമില്ല. വെള്ളക്കാരുടെ തീട്ടൂരത്തിൽ പൊറുതി മുട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ നെല്ലും ചക്കരേം മലഞ്ചരക്കു സാമാനങ്ങൾ തോടു കടത്താൻ പുറം ചായ്‌ച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്, ഇന്തയ്ക്കൊപ്പം. അന്നൊരു ദിവസമാണു പാറമ്മാനെ ആദ്യമായി കണ്ടത്. പിന്നീടു പല രാത്രികളിലും അതുപോലെ കാണാനിട വന്നിട്ടുണ്ട്.ഉറക്കത്തിലായിരിയ്ക്കും, ആരെങ്കിലും വന്നു വിളിയ്ക്കുക.“ചാത്തപ്പാ, ചാത്തപ്പാ,” തട്ടിവിളിച്ചത് ഇന്തയായിരുന്നു. “വെക്കം വായോ.”ഉറക്കമത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഇന്തയ്ക്കൊപ്പം ചെന്നു.“ചെക്കനോട് മിണ്ടര്തെന്ന് പറഞ്ഞോളോ ട്ടാ,” ആരോ കുശുകുശുത്തു.അത് ഇന്ത ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു: “എത്തോം ചൂരും പാടില്ലാന്ന്!”പടിഞ്ഞാറു നിന്നൊരു നത്ത് കരഞ്ഞാൽ, കിഴക്കു നിന്നൊരു കുറ്റിച്ചുടിയൻ കൂവിക്കേട്ടു. രണ്ടാമതും ഇതാവർത്തിച്ചാൽ അപകടം പതിയിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട് എന്നു സാരം.ആദ്യത്തെ സൂചനകൾ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നത്തെ പണികളെല്ലാം എടുത്തോ, പിടിച്ചോ എന്നാണ്. ആരും ആരോടും മിണ്ടില്ല. പാറമ്മാന്റേയും തൊറങ്കര കുഞ്ഞിച്ചേറു മാപ്ലയുടേയും മേൽനോട്ടത്തിൽ കിഴക്കുനിന്നും എടുക്കാപ്പറച്ചുമട് പനയോലക്കെട്ടിൽ സുരക്ഷിതമായെത്തി. പടിഞ്ഞാറ് നേതൃത്വം മായിൻകുട്ടി സായ്‌വിനും ആണ്ടിപ്പാപ്പനും. അമ്പിളിമാമൻ വെള്ളം കുടിയ്ക്കാൻ പോകുന്ന തക്കം നോക്കി ചെയ്തിരുന്ന വ്യവഹാരത്തിൽ മലബാറിൽ നിന്നും ഉപ്പും ഉണക്കമീനും കിഴക്കോട്ടു കേറി.പൊന്നാനിയിലും കോഴിക്കോട്ടും വയനാട്ടിലും പോയി ഒളിപ്പോര് പഠിച്ചുവന്നയാളാണു പനമ്പാട്ടെ മായിൻകുട്ടി സായ്‌വ്; ഹനുമാൻ സേവക്കാരനായ ആണ്ടിപ്പാപ്പന്റെ സന്തതസഹചാരി.മായിൻകുട്ടി നാദാപുരത്തെ അവ്ക്കാദർ മുസല്യാർക്കു ശിഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ മുസല്യാർ അനുഗ്രഹിച്ച്, ആശ്ലേഷിച്ചു നൽകി, രണ്ടര മുഴം നീളമുള്ളൊരു തിരണ്ടിവാല്.എണ്ണയിട്ടു പതം വരുത്തി, വെയിലത്തുണക്കി മിനുസപ്പെടുത്തിയ വാലു ചുറ്റിപ്പിടിച്ചൊരു വീശു വീശിയാൽ മതി, കിട്ടിയ ഭാഗം പൊള്ളയ്ക്കാൻ! മുറിവുണങ്ങാനും പാടാണ്, മുറിവുണങ്ങിയാലും പാടാണ്.വയനാട്ടിലെ കുരിക്കളിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പോരു പഠിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ കിട്ടിയതാണ് ആനക്കൊമ്പിൽ പിടി തീർത്ത ഒഴുക്കൻ മുനയുള്ള കത്തി. തിരണ്ടിവാല് മായിൻകുട്ടി തുണക്കാരനു സമ്മാനിച്ചപ്പോൾ വയനാട്ടിലെ കത്തി സായ്‌വിന്റെ അരപ്പട്ടയിൽ ചന്തത്തിലങ്ങനെ കിടന്നു.അന്നു തൊട്ട് ആൾപരിചയമുള്ളതല്ലാതെ, ഇവരാരുടേയും വീടും കുടിയും അറിയില്ല. എങ്കിലും ഒരൂഹം വെച്ചു നടന്നു.നേരാംവഴി ചാത്തപ്പൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. പഷ്ണിപ്പുര കടന്നു ത്രിവേണീസംഗമം. കണ്ടാണിപ്പുഴ വീതി കുറഞ്ഞ ഭാഗം, കടവ് നീന്തിക്കടന്നു. ദൂരെ നിന്നേ കാണാം, ഒരിടഞ്ഞ കൊമ്പനെപ്പോലെ ഇരിയ്ക്കാം, എഴുന്നേൽക്കാമെന്നോണം തുമ്പിക്കൈ നീട്ടി നടയമർന്ന്, തെക്കുപടിഞ്ഞാറു നിന്നു വടക്കോട്ടുയർന്ന് കല്ലുത്തിപ്പാറ. മറിയ്ക്കു കിഴക്ക് ഏറാംമൂട്. തൊട്ടരികെ, മൗനം ചാലിച്ച ശങ്കരംകുളവും തെറ്റി നടക്കുമ്പോൾ ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു: ഏറാംമൂട്ടിൽ കരിമ്പനത്തലപ്പിൽ ചൂളം വിളി!മുപ്പിലിശ്ശേരിയിൽ വാഴക്കാവിലമ്മ ദാസ്യം ചുമന്നതും മനം വെറുത്തതും…കുരുട്ടുവിദ്യകൾ സ്വായത്തമാക്കിയ അല്പന്മാരിൽ അഹങ്കാരം വർദ്ധിയ്ക്കുമെന്നതു ശരിയാണ്. ചെപ്പടിവിദ്യയാൽ പാണൻ ശങ്കു വാഴക്കാവിലമ്മയെ ബന്ധനത്തിലാക്കി. ദാസ്യം ചുമന്നു മനം മടുത്ത ഭഗവതി എക്കിട്ടം മൂക്കറ്റം തേങ്ങി.ഒരു നാൾ, ശങ്കുവിനു കുളിയ്ക്കാൻ എണ്ണയും ഇഞ്ചയുമായി വന്ന ദേവി കുളക്കടവിൽ കാത്തു നിന്നു. കുളത്തിലിറങ്ങി തേച്ചു കുളിയ്ക്കെ, പാണന്റെ ശക്തി, ധരിച്ചിരുന്ന ഉറുക്കും നൂലും, പൊട്ടി. പൊട്ടിയ ഉറുക്കും ചരടും അലക്കുകല്ലിൽ ഒതുക്കിവെച്ചു പാണൻ കുളത്തിലിറങ്ങി മുങ്ങി. ഒത്തുകിട്ടിയ തരം പാഴാക്കിയില്ല: കുളത്തിലേയ്ക്ക് എടുത്തു ചാടിയ ഭഗവതി ചവിട്ടിത്താഴ്‌ത്തി. മുങ്ങിയ ശങ്കു പൊങ്ങിയില്ല!വേലികെട്ടാൻ മുള്ളിനു വേണ്ടി ഇന്തയ്ക്കും അവ്വയ്ക്കുമൊപ്പം മുളങ്കൂടു തേടി നടന്നപ്പോൾ കേട്ട കഥകൾ. അവയെല്ലാമിപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഭയമാണുണർത്തുന്നത്.ശ്രദ്ധ തിരിച്ച്, ചാത്തപ്പൻ ഇടവും വലവും വഴി തിരഞ്ഞു നടന്നു.നേരേ ചെല്ലുന്നതു മറ്റത്തിപ്പാടം. വലതുഭാഗം നമ്പഴിക്കാടിന് അതിരിട്ട്, കളകളാരവമുണർത്തി, കണ്ടാണിപ്പുഴ ലക്ഷ്യമാക്കിപ്പായുന്ന പൊന്നാന്തോട്.ഇടതുവശത്തുള്ള തേട്ടിക്കുന്നിന്റെ വടക്ക് എത്തണമെങ്കിൽ പുല്ലാനിക്കുന്നു മറികടക്കണം.ഉങ്ങ്, പാല, കമ്പിപ്പാല, മട്ടി, മുള, കടപ്പാവുട്ട, കാട്ടുവാക, അയിനി, പൊടിയയിനി, മുള്ളയിനി, വെൺമരുത്, ഞാവൽ, ഇത്യാദി വൃക്ഷങ്ങൾ പട്ടാപ്പകലും ഇരുട്ടു പരത്തി. കാര, തൊരടി, ഞാറ, കൂരി, കാട്ടുതെച്ചി, ശതവാരി, തൊട്ടാവാടി തുടങ്ങിയ പൊന്തക്കാടുകളും മുൾച്ചെടികളും ഇട തിങ്ങിയ വനം. സർപ്പങ്ങളായ സർപ്പങ്ങൾ, ഉരഗങ്ങൾ അഖിലവും തേട്ടിക്കുന്നത്തും പുല്ലാനിക്കുന്നത്തും ആപത്തുകളേതുമില്ലതെ സ്വൈരവിഹാരം നടത്തി.മുയൽ, മെരു, പൂമെരു, കുരങ്ങ്, മുള്ളൻപന്നി, കോക്കാൻപൂച്ച, കുറ്റിച്ചുടിയൻ തുടങ്ങിയ ഒട്ടു മിക്ക ജന്തുവർഗങ്ങളും, നരി, പുലി, കുറുക്കൻ തുടങ്ങിയ ഹിംസ്രജീവികളും പാറയിടുക്കുകളിലും കൽക്കുഴികളിലും ആവാസമുറപ്പിച്ചിരുന്നു. മുളംതത്ത, ചെമ്പോത്ത്, ഇർളാടൻ, മൈന, മയിൽ, കുയിൽ, അരിപ്രാവ്, മരംകൊത്തി, ചിലച്ചാട്ടി, നത്ത്, കൂമൻ, ആവലുംജാതികൾ, ചവറ്റിലക്കിളികൾ, സൂചിമുഖികൾ എന്നു വേണ്ട, പക്ഷിസഞ്ചയങ്ങൾ മുഴുവനും ആപൽശങ്കകളേതുമില്ലാതെ ഇവിടം ചേക്കേറിപ്പാർത്തു.ചാത്തപ്പൻ തേട്ടിക്കുന്നു വലിഞ്ഞു കയറി. എങ്ങും ചീവീടുകളുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ശെത്തം. നരിച്ചീറുകൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും തൊട്ടുതൊട്ടില്ലെന്നു ചീറിപ്പാഞ്ഞു ഭീതിപ്പെടുത്തി. വളർന്നുലഞ്ഞൊരു വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നൊരു കമ്പ്, കവരത്തോടെ, പിടിച്ചു വലിച്ചു. കുത്തിക്കയറാനും മാർഗതടസ്സങ്ങൾ നീക്കാനും കുന്തം പ്രയോജനപ്പെട്ടു. ഊക്കോടെ ഊന്നിയും തട്ടി ശെത്തപ്പെടുത്തിയും കയറിയെത്തിയത് അസ്തമയത്തോടടുത്ത പുല്ലാനിക്കുന്നത്ത്.പുല്ലാനിക്കുന്നിന്റെ നെറുകയിലെത്തിയപ്പോൾ മണ്ണിന്റെ ഭാഷയ്ക്കു മാറ്റം വന്നു. മണ്ണ് ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. കാറ്റും മഴയും വെയിലുമേറ്റു കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ ചെങ്കൽപ്പാറകൾ പരസ്പരബന്ധിതം മലർന്നു കിടന്നു. കാലഭേദങ്ങൾക്കടിപ്പെട്ട്, അടരുകൾ പാളി തിരിഞ്ഞ്, പൊട്ടിയടർന്നു രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ച തടങ്ങളിൽ തീപ്പുല്ലുകളും കരിമ്പുല്ലുകളും കല്ലുരുക്കികളും പറ്റിപ്പിടിച്ച്, കരുത്തിൽ വളർന്നു.വൈദ്യത്തിൽ പേരെടുത്ത കുഴുപ്പുള്ളിക്കാരും കൊടയ്ക്കാട്ടിൽ കുടുംബങ്ങളും പുല്ലാനിക്കുന്നിലേയും തേട്ടിക്കുന്നിലേയും ജൈവവൈവിദ്ധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, താഴ്‌വരകളിൽ വീടുവെച്ചു. വശങ്ങൾ ചായ്‌ച്ചിറക്കി, വൈദ്യശാലയും ഒരുക്കി.ദൂരെ താഴ്‌വാരം തെങ്ങിൻതലപ്പുകളിൽ ഇരുണ്ടു നിന്നു. അങ്ങകലെയൊരു നിഴൽചിത്രമായി മാഹാത്മ്യം നിറഞ്ഞ മഞ്ജുളാൽ! തൊട്ടുപിറകിലായി ഒറ്റക്കുറുന്തോട്ടിയിൽ, ശ്രീഗുരുവായൂരപ്പന്റെ പുണ്യദർശനം!“ഭഗവാനേ...ഇവിടെ നിന്നെങ്കിലും തൊഴാനായല്ലോ! അതിനാവും ഇങ്ങോട്ടെത്തിച്ചത്. ഭാഗ്യം!!”മുപ്പിലിശ്ശേരി വലംവെച്ച്, കണ്ടാണിപ്പുഴയ്ക്കെതിരേ വടക്കു നീന്തിക്കയറുന്ന മുണ്ടകപ്പാടം കണ്ടു. അതു കാണിപ്പയ്യൂരിൽ കരയണഞ്ഞു. വടക്കുപടിഞ്ഞാറേ കരയിൽ ഉമാമഹേശ്വരസാന്നിദ്ധ്യം: ചൊവ്വല്ലൂർ. ചുറ്റും നോക്കിയാൽ ലോകം മുഴുവനുമുണ്ട്, കാണാൻ!ഉച്ചിനിരപ്പിൽ തെക്കുവടക്കായി നടവഴി കാണുന്നുണ്ട്. വടക്കോട്ടല്പം ചെല്ലുമ്പോൾ അങ്ങിങ്ങു വിളിച്ചാൽ കേൾക്കാവുന്ന അകലത്തിൽ ആൾത്താമസമായി. ആദ്യം കണ്ടേടത്തു തന്നെ ചോദിച്ചു.“നേരേ ചെല്ലണത് കുടക്കല്ല് പറമ്പ്. അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ടു പോകണ്ട. ആ തിരിവു കഴിഞ്ഞ് ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞാൽ, ചെല്ലുന്നിടം നാലും കൂടിയ മൂല: ചുണയംപാറ. താഴേയ്ക്കിറങ്ങി ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞ് നേരേ ചെല്ലണത്...”പടിക്കെട്ട് പന്ത്രണ്ട് കല്പടവുകൾക്കു താഴെ, ഉണ്ണിപ്പാറന്റെ വീടിനു മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ നേരം ത്രിസന്ധ്യ മയങ്ങുന്നു...(തുടരും)(വരികൾ: വേദാരണ്യം, സജി വട്ടംപറമ്പിൽ)[email protected]
    Jun 24, 2017 8
  • Jun 24, 2017 14
  • ഇത് ,  പ്രിയപ്പെട്ട  സുനിൽ സാറിന്റെ  ആത്മാവിനായുള്ള   എന്റെ  ആദ്യനിവേദ്യം ... ഒരുപക്ഷേ  അവസാനത്തേതും... അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല  ഞാൻ.. അറിയാൻ   ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല  എന്ന്  കുറ്റസമ്മതം  നടത്തുമ്പോൾ ,  ആയിരം   മുള്ളുകൾ  നെഞ്ചിൽ   തറയ്ക്കുന്ന   വേദനയുണ്ട്.   ' ബ്ലോഗെഴുത്ത് ലോക '  ത്തിലേക്ക്  ക്ഷണിയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴും   അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല   ആ മഹത്വം.. ഒന്നും  ചെയ്യാൻ  കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ  എന്ന്  സങ്കടപ്പെടുമ്പോഴും   തീരില്ല  പ്രായശ്ചിത്തം .. അങ്ങ്  ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക്  ഒഴുകിവന്നിരുന്നത് ,  എന്നും  അദൃശ്യനായിട്ടായിരുന്നു.  അത്  കാണാനുള്ള  അകക്കണ്ണുകളും  ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായില്ലല്ലോ സാർ.. എന്റെ ബ്ലോഗുകളിൽ  അങ്ങ് വന്നതായി  അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല ഒരിയ്ക്കലും.   ഒരു കമന്റ് പോലും എന്റെ ബ്ലോഗുകളിൽ  കണ്ടിട്ടില്ല അങ്ങയുടേതായി.. അങ്ങനെ ഒരു അടയാളപ്പെടുത്തലിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടെന്നു അങ്ങേയ്ക്ക് തോന്നിക്കാണില്ല.   അത് ഞങ്ങളുടെ നിർഭാഗ്യം.... കൂട്ടം കൂടിയിരുന്നു കലപില പറയുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം  ഒരിയ്ക്കലും അങ്ങ് ചേർന്നതുമില്ല...  അങ്ങ് ഞങ്ങളുടെ ഗുരുസ്ഥാനീയനായത് കൊണ്ടാവാം അത് അല്ലെ ?  പക്ഷേ  സാർ,  മറഞ്ഞു നിന്ന് അങ്ങ് ഞങ്ങളെ വീക്ഷിച്ചിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ  ഞങ്ങൾക്കൊട്ടു കഴിഞ്ഞതുമില്ല.  അതിനുള്ള  പക്വത  ഞങ്ങൾക്കില്ലാതെ പോയതാകാം...  ഞങ്ങളുടെ   ഈ  തെറ്റുകളെല്ലാം   അങ്ങ്   ക്ഷമിച്ചിരുന്നു  എന്ന്  എത്ര വൈകിയാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്...! ' ബ്ലോഗെഴുത്ത് ലോക 'ത്തിലേയ്ക്ക്   അങ്ങയുടെ  ക്ഷണപ്രകാരം ,  ഞാൻ വന്നുനോക്കിയെങ്കിലും,   പല തടസ്സങ്ങളും മൂലം  ഒരു വരി പോലും അതിൽ കുറിയ്ക്കാൻ  ആയില്ലെനിയ്ക്ക് ...  എന്നിട്ടും  എന്റെ  പേര്  അതിൽ ഒരു ഉത്തമസ്ഥാനത്ത്  രേഖപ്പെടുത്തി വച്ച് , എന്തിനാണ് സാർ   എന്നെ തീർത്തും നിസ്സഹായയാക്കിക്കളഞ്ഞത് ?  അതിൽ  ഞാൻ ഒരുവരി പോലും എഴുതിയില്ല .  എന്നിട്ടും.... ഞാൻ  അറിയാതെ , സ്വർണ്ണലിപികളിൽ   എന്റെ പേര്  !!!   ജയിയ്ക്കുകയല്ല.. തോൽക്കുകയായിരുന്നു  സാർ ,   ഞാൻ അങ്ങയുടെ മഹത്വത്തിന്  മുന്നിൽ..  ഇനിയൊരിയ്ക്കലും  ഞാൻ ജയിയ്ക്കാനും പോകുന്നില്ല...   എന്റെ ബ്ലോഗുകളെല്ലാം  അങ്ങ്  വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്ന്  ഇപ്പോഴാണ്  ഞാൻ  മനസ്സിലാക്കുന്നത് !  സ്നേഹപൂർവ്വം ഒരു നന്ദിവാക്ക്  പറയാൻ  പോലും  അവസരം തരാതെ  തോൽപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു  അങ്ങെന്നെ .. സന്തോഷം കൊണ്ട്  കണ്ണ് നിറയേണ്ടതിന് പകരം  സങ്കടം കൊണ്ട്  കണ്ണ്  നിറയേണ്ടി വന്നില്ലേ എനിയ്ക്ക് ??  ദൈവം  കല്ലിലെഴുതിയത്  പോലെ  പലതും  എഴുതിവച്ച് ,  ആരോടും  ഒന്നും  മിണ്ടാതെ   പൊയ്ക്കളഞ്ഞു അങ്ങ് .  അത്  ഞങ്ങളോട്   പറയാൻ   ദൈവം  പറഞ്ഞുവിട്ടതുപോലെ   മറ്റൊരാൾ !   അങ്ങയുടെ   പ്രിയശിഷ്യൻ  !!  അങ്ങ്   ജയിച്ചു  സാർ !  തോറ്റുപോയത്   ഞങ്ങളാണ്... വല്ലാതെ...വല്ലാതെ...   പതിവ് പോലെ ,  എന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ  ഞാനറിയാതെ  മറഞ്ഞുനിന്ന്   വീക്ഷിച്ച് ,  എന്നെ മുന്നോട്ട്   നയിയ്ക്കണെ  സാർ .. എന്റെ പിതൃതുല്യനായ  അങ്ങയുടെ  ആത്മ്മാവിന് മുന്നിൽ  സാഷ്ടാംഗപ്രണാമം  ചെയ്ത് ,  അത്യധികം  ആത്മനിന്ദയോടെ ..വേദനയോടെ ..
  • ഇത് ,  പ്രിയപ്പെട്ട  സുനിൽ സാറിന്റെ  ആത്മാവിനായുള്ള   എന്റെ  ആദ്യനിവേദ്യം ... ഒരുപക്ഷേ  അവസാനത്തേതും... അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല  ഞാൻ.. അറിയാൻ   ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല  എന്ന്  കുറ്റസമ്മതം  നടത്തുമ്പോൾ ,  ആയിരം   മുള്ളുകൾ  നെഞ്ചിൽ   തറയ്ക്കുന്ന   വേദനയുണ്ട്.   ' ബ്ലോഗെഴുത്ത് ലോക '  ത്തിലേക്ക്  ക്ഷണിയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴും   അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല   ആ മഹത്വം.. ഒന്നും  ചെയ്യാൻ  കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ  എന്ന്  സങ്കടപ്പെടുമ്പോഴും   തീരില്ല  പ്രായശ്ചിത്തം .. അങ്ങ്  ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക്  ഒഴുകിവന്നിരുന്നത് ,  എന്നും  അദൃശ്യനായിട്ടായിരുന്നു.  അത്  കാണാനുള്ള  അകക്കണ്ണുകളും  ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായില്ലല്ലോ സാർ.. എന്റെ ബ്ലോഗുകളിൽ  അങ്ങ് വന്നതായി  അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല ഒരിയ്ക്കലും.   ഒരു കമന്റ് പോലും എന്റെ ബ്ലോഗുകളിൽ  കണ്ടിട്ടില്ല അങ്ങയുടേതായി.. അങ്ങനെ ഒരു അടയാളപ്പെടുത്തലിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടെന്നു അങ്ങേയ്ക്ക് തോന്നിക്കാണില്ല.   അത് ഞങ്ങളുടെ നിർഭാഗ്യം.... കൂട്ടം കൂടിയിരുന്നു കലപില പറയുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം  ഒരിയ്ക്കലും അങ്ങ് ചേർന്നതുമില്ല...  അങ്ങ് ഞങ്ങളുടെ ഗുരുസ്ഥാനീയനായത് കൊണ്ടാവാം അത് അല്ലെ ?  പക്ഷേ  സാർ,  മറഞ്ഞു നിന്ന് അങ്ങ് ഞങ്ങളെ വീക്ഷിച്ചിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ  ഞങ്ങൾക്കൊട്ടു കഴിഞ്ഞതുമില്ല.  അതിനുള്ള  പക്വത  ഞങ്ങൾക്കില്ലാതെ പോയതാകാം...  ഞങ്ങളുടെ   ഈ  തെറ്റുകളെല്ലാം   അങ്ങ്   ക്ഷമിച്ചിരുന്നു  എന്ന്  എത്ര വൈകിയാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്...! ' ബ്ലോഗെഴുത്ത് ലോക 'ത്തിലേയ്ക്ക്   അങ്ങയുടെ  ക്ഷണപ്രകാരം ,  ഞാൻ വന്നുനോക്കിയെങ്കിലും,   പല തടസ്സങ്ങളും മൂലം  ഒരു വരി പോലും അതിൽ കുറിയ്ക്കാൻ  ആയില്ലെനിയ്ക്ക് ...  എന്നിട്ടും  എന്റെ  പേര്  അതിൽ ഒരു ഉത്തമസ്ഥാനത്ത്  രേഖപ്പെടുത്തി വച്ച് , എന്തിനാണ് സാർ   എന്നെ തീർത്തും നിസ്സഹായയാക്കിക്കളഞ്ഞത് ?  അതിൽ  ഞാൻ ഒരുവരി പോലും എഴുതിയില്ല .  എന്നിട്ടും.... ഞാൻ  അറിയാതെ , സ്വർണ്ണലിപികളിൽ   എന്റെ പേര്  !!!   ജയിയ്ക്കുകയല്ല.. തോൽക്കുകയായിരുന്നു  സാർ ,   ഞാൻ അങ്ങയുടെ മഹത്വത്തിന്  മുന്നിൽ..  ഇനിയൊരിയ്ക്കലും  ഞാൻ ജയിയ്ക്കാനും പോകുന്നില്ല...   എന്റെ ബ്ലോഗുകളെല്ലാം  അങ്ങ്  വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്ന്  ഇപ്പോഴാണ്  ഞാൻ  മനസ്സിലാക്കുന്നത് !  സ്നേഹപൂർവ്വം ഒരു നന്ദിവാക്ക്  പറയാൻ  പോലും  അവസരം തരാതെ  തോൽപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു  അങ്ങെന്നെ .. സന്തോഷം കൊണ്ട്  കണ്ണ് നിറയേണ്ടതിന് പകരം  സങ്കടം കൊണ്ട്  കണ്ണ്  നിറയേണ്ടി വന്നില്ലേ എനിയ്ക്ക് ??  ദൈവം  കല്ലിലെഴുതിയത്  പോലെ  പലതും  എഴുതിവച്ച് ,  ആരോടും  ഒന്നും  മിണ്ടാതെ   പൊയ്ക്കളഞ്ഞു അങ്ങ് .  അത്  ഞങ്ങളോട്   പറയാൻ   ദൈവം  പറഞ്ഞുവിട്ടതുപോലെ   മറ്റൊരാൾ !   അങ്ങയുടെ   പ്രിയശിഷ്യൻ  !!  അങ്ങ്   ജയിച്ചു  സാർ !  തോറ്റുപോയത്   ഞങ്ങളാണ്... വല്ലാതെ...വല്ലാതെ...   പതിവ് പോലെ ,  എന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ  ഞാനറിയാതെ  മറഞ്ഞുനിന്ന്   വീക്ഷിച്ച് ,  എന്നെ മുന്നോട്ട്   നയിയ്ക്കണെ  സാർ .. എന്റെ പിതൃതുല്യനായ  അങ്ങയുടെ  ആത്മ്മാവിന് മുന്നിൽ  സാഷ്ടാംഗപ്രണാമം  ചെയ്ത് ,  അത്യധികം  ആത്മനിന്ദയോടെ ..വേദനയോടെ ..
    Jun 24, 2017 20
  • ശാസ്ത്രം എന്ന സ്ഥലത്തെ പ്രധാന എതിരന്‍; ഒരു സൈക്കോളജിക്കല്‍ മൂവ്   കാര്‍ നന്നാക്കാനും വീട് പണിയാനും ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ച എന്‍ജിനീയര്‍മാരെ ആശ്രയിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ എന്തുകൊണ്ട് യുക്തിസഹമായ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നില്ല? ഡോ.ജിമ്മി മാത്യു       A A A കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇന്‍ഫോ ക്ലിനിക്കിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തില്‍ നടന്ന പരിപാടിയില്‍ ഒരു പ്രധാന പ്രതിപാദ്യ വിഷയം വ്യാജ ചികിത്സകരും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കപ്പെട്ടോ അല്ലാതെയോ ആധുനിക വൈദ്യത്തോടു വിമുഖത കാണിക്കുന്ന പാവം ജനങ്ങളും ആയിരുന്നു . എന്ത് കൊണ്ട് കാര്‍ നന്നാക്കാനും വീട് പണിയാനും ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ച എന്‍ജിനീയര്‍മാരെ ആശ്രയിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ പലപ്പോഴും യുക്തിസഹമായ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നില്ല എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ട്. ഇത് ജനങ്ങളുടെ കുറ്റം അല്ല എന്നുള്ളതാണ് സത്യം. ഒന്നാമത്തെ കാരണം മനുഷ്യ മനസ്സ് തന്നെ ആണ്. ആരെ കല്യാണം കഴിക്കണം, ആരെ പ്രണയിക്കണം, മക്കളെ ഏതു കോഴ്‌സിന് ചേരാന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം, ഏതു കൂട്ടുകാരോട് ഒത്തു സമയം ചിലവിടണം, സ്വന്തം വിശ്രമ സമയങ്ങളില്‍ എന്ത് വിനോദങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില്‍ ആളുകള്‍ തീര്‍ത്തും ശാസ്ത്രീയമായും യുക്തിസഹമായും ആണോ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നത് ? അല്ല എന്നാണു ഉത്തരം. നമ്മുടെ വളരെ വ്യക്തിപരവും, വൈകാരികമായി നമ്മെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ നമ്മള്‍ നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള വികാരങ്ങള്‍ക്കാണ് പ്രാമുഖ്യം നല്‍കുന്നത്. ഉള്ളില്‍ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ ആ തീരുമാനത്തെ സാധൂകരിക്കുന്ന തെളിവുകള്‍ നമ്മള്‍ അവിടന്നും ഇവിടന്നും പെറുക്കി കണ്ടെത്തും. എതിരെയുള്ള വാദമുഖങ്ങളെ നമ്മള്‍ മനഃപൂര്‍വം അല്ലാതെ നടിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇതാണ് നമ്മുടെ ഒക്കെ ഒരു സൈക്കോളജി. നമ്മുടെ അല്ലെങ്കില്‍ നമ്മുടെ ഉറ്റവരുടെ ശാരീരികവും മാനസികവും ആയ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ സ്‌തോഭജനകമാണ്, ആധി വര്‍ദ്ധിതമാണ്. എന്തെങ്കിലും വിശ്വാസത്തെ മുറുകെ പിടിക്കാന്‍ മനുഷ്യരെ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നവയും ആണ്. ആരും ദൈവത്തെ വിളിച്ചു പോകുന്ന ഈ അവസ്ഥകളിലൂടെ ഞാനും നിങ്ങളും ഒക്കെ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ട്; അല്ലെങ്കില്‍ പോകും. ആര്‍ക്കും അതില്‍ നിന്ന് രക്ഷയില്ല. ഇത് പ്രാര്‍ഥനക്കാര്‍ക്ക് നല്ല ഒരു റോള്‍ ഉണ്ടാക്കും എന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് പറയണ്ടല്ലോ. അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. ഒരു മാതിരി ഇതേ മനഃസവിശേഷതകളാണ് വ്യാജന്മാരിലും ആളുകള്‍ വിശ്വാസം അര്‍പ്പിക്കാന്‍ ഒരു പ്രധാന കാരണം. ദൈവിക കഴിവുകളുള്ള ഒരു ചികിത്സകന്‍ ആണ് പാരമ്പര്യമായി തന്നെ , നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ കൊണ്ട് നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ ഉള്ളത്. ഞാന്‍ എല്ലാം ശരിയാക്കാം എനിക്കെല്ലാം അറിയാം. ഈ ഒരു മനഃസ്ഥിതിയുടെ ഹാലോ (മ്മടെ പുണ്യാളന്‍മാരുടെ തലയ്ക്കു ചുറ്റും ചട്ടി കമത്തിയ മാതിരി ഉള്ള ഒരു പ്രകാശ വലയമില്ലേ, അതാണീ സാധനം ) അവര്‍ മനഃപൂര്‍വം എടുത്തിടുന്നു. പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി അവര്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്, ശാസ്ത്രത്തിന് എല്ലാറ്റിനും ഉത്തരം ഇല്ല എന്നുള്ളതാണ് അത്. പച്ച പരമാര്‍ത്ഥമാണ് അവര്‍ പറയുന്നത് എന്ന് കൊച്ചു കുട്ടിക്ക് പോലും അറിയാം. ‘എന്ത് കൊണ്ട് എനിക്കിതു വന്നു ?’ ‘ഞാന്‍ കുടിച്ചിട്ടില്ല , വലിച്ചിട്ടില്ല. കുടുംബം നോക്കി മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി ജീവിച്ചു. ഞാന്‍ എന്ത് കൊണ്ടാണ് നാല്പതാമത്തെ വയസ്സില്‍ മരിക്കുന്നത്?’ ‘ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത എന്റെ മകള്‍ക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും വേദന ഉളവാക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥ വന്നു ?’ ഇതിനൊന്നും ശാസ്ത്രത്തിനു ഉത്തരമില്ല. അത് പോലെ തന്നെ, ഈ അസുഖം എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കാം? എന്നെ ഈ അസുഖം എങ്ങനെ ബാധിക്കും? മരുന്നിനു സൈഡ് എഫക്ട്‌സ് ഉണ്ടാകുമോ? ചികിത്സ പ്രയോജനം ചെയ്യുമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും ശാസ്ത്രീയമായി ഉത്തരം പറയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എന്ന് നമ്മുടെ മനസ്സ് നമ്മോടു തന്നെ എപ്പോഴും പറയും; പ്രത്യേകിച്ചും ജീവനെ തന്നെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു രോഗത്തെ നേരിടുമ്പോള്‍. വ്യാജന്മാര്‍ ഈ ചിന്തയെ വളര്‍ത്തുകയും തന്നിലേക്കുള്ള രോഗിയുടെ ആശ്രയത്വം കൂട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. ആധുനിക വൈദ്യന്മാര്‍ക്ക് ദൈവം കളിക്കാന്‍ വളരെ പരിമിതികളുണ്ട്. വൈദ്യ ശാസ്ത്രത്തിനു തന്നെ വളരെ പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട് എന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ചു, ഏതു ചികിത്സക്ക് എത്രത്തോളം പ്രയോജനം ഉണ്ട് എന്നൊക്കെ നന്നായി മനസ്സിലാകുമ്പഴേ, ദൈവം കളിക്കാന്‍ തോന്നില്ല. തലേല്‍ മുളയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന കുഞ്ഞു ഹാലോ ‘പ്ശക്ക് ‘ എന്ന് നിലത്തു വീണു പൊട്ടും. ‘ഇപ്പ എല്ലാം ശരിയാക്കിത്തരാം’ എന്ന് പപ്പു പറയും പോലെ പറയുമ്പോള്‍ നാവു വിറക്കും; കൈയില്‍ ഉള്ള ‘ചെറ്യേ സ്പാനര്‍’ നമ്മെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കാണിക്കും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ചികിത്സയെ പറ്റി വളരെ നന്നായി, ശാസ്ത്രീയമായി എത്ര പറഞ്ഞു കൊടുത്താലും രോഗികള്‍ അത് നന്നായി എടുക്കണം എന്നില്ല. തൃപ്തി വരാതെ ‘എല്ലാം ഞാന്‍ ശരിയാക്കി തരാം’ എന്ന് പറയുന്ന ആളുകളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടാന്‍ കുറെ ഏറെ പേര് തയാറാകും. ശാസ്ത്രം ഒരു എതിരന്‍ ആണ്. നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങള്‍ എതിരന്‍ അല്ല. കോമളന്‍ വൈദ്യന്‍ നമ്മെ രക്ഷിക്കും എന്ന് വിശ്വസിച്ചാല്‍ പിന്നെ ആ വിശ്വാസ ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ തെളിവ് അരിയും നമ്മള്‍ പെറുക്കിയെടുത്തു തിന്നും. എല്ലാ സാക്ഷ്യവും വിശ്വസിക്കും. ഒരൊറ്റ സാക്ഷ്യം മതി നമ്മുടെ ഒരു ബന്ധു ‘അങ്ങേര് എന്റെ വയറു വേദന മാറ്റി ‘, എന്ന് പറയുകയോ. ‘കോര്‍ത്തോ ബെര്‍ബ് എന്റെ നടു വേദന മാറ്റി ‘ , ‘പാമ്പേന്റെ കസൂരി കഴിച്ചപ്പോ എന്റെ ശ്വാസം മുട്ട് പോയി ‘ എന്ന് ആള്‍ക്കാരെ കൊണ്ട് കാശ് കൊടുതു പറയിപ്പിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുകയോ ചെയ്താല്‍ മതി നമ്മുടെ വിശ്വാസം അതി ദൃഢം ആകാന്‍. എന്നാല്‍ എതിരായുള്ള വാദമുഖങ്ങളോ? എന്റെ സാറേ, നമ്മള്‍ കാണുക കൂടി ഇല്ല. ശാസ്ത്രം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് അങ്ങനെ അല്ല. ഒരു വിദഗ്ദ്ധന്‍ എന്തെങ്കിലും പുതിയ ചികിത്സയിലുള്ള വിശ്വാസം പറഞ്ഞാല്‍, അല്ലെങ്കില്‍ പുതിയ ഒരു മരുന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മറ്റുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞരും ഡോക്ടര്‍മാരുമെല്ലാം അയാളുടെ മേത്തു കേറി നിരങ്ങും. സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനങ്ങളും പൊതു ജനവും ചിലപ്പോള്‍ കേറി നിരങ്ങി എന്നിരിക്കും. ഈ പ്രാന്തന്റെ പുതിയ അവകാശത്തിനു എതിരായ തെളിവുകള്‍ എന്തൊക്കെ ? ഇത് കണ്ടു പിടിക്കലും, അവകാശവാദം ഉന്നയിച്ച ആളുടെ വാദങ്ങളെ എതിര്‍ക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഈ ശാസ്ത്രീയ സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രധാന കലാപരിപാടി. ആധുനിക നിയന്ത്രണ സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനങ്ങള്‍ കുറെ ഒക്കെ ഇതേ ശാസ്ത്രീയ രീതിയില്‍ തന്നെ ആണ് വര്‍ക് ചെയ്യുന്നത്. അതാണ് ശാസ്ത്രം ഒരു എതിരന്‍ ആണെന്ന് പറയുന്നത്. ശാസ്ത്ര രീതി കഴിഞ്ഞ വളരെ കുറച്ചു പതിറ്റാണ്ടുകളായി (ഒന്ന് രണ്ടു നൂറ്റാണ്ട് എന്ന് പറയാം ) സത്യത്തെ കണ്ടെത്താനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാര്‍ഗം ആയതു കൊണ്ട് പതിയെ സ്വയം പൊങ്ങി വരിക ആയിരുന്നു. മനുഷ്യ മനസ്സുകള്‍ സ്വതേ ഇത്തരം ചിന്തയില്‍ നിന്ന് പുറം തിരിഞ്ഞു നിക്കുന്നവ ആണ്. അതായത് സ്വാഭാവികമായി തന്നെ മനുഷ്യരെ വിശ്വാസത്തില്‍ എടുക്കാന്‍ ആധുനിക വൈദ്യത്തിനു പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട്. ആകെ ആധുനിക ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്കും വൈദ്യന്മാര്‍ക്കും ചെയ്യാവുന്നത് മാക്‌സിമം ആത്മാര്‍ത്ഥത കാണിക്കാം എന്നുള്ളതാണ്. കുറച്ചെങ്കിലും വിശ്വാസം ആര്‍ജിക്കാന്‍ അതെ ഉള്ളു മാര്‍ഗം. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആണ് മോശം പ്രവണതകള്‍ എങ്ങനെയും എതിര്‍ക്കാന്‍ ഇതിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഉള്ളവര്‍ തന്നെ മുന്നോട്ട് വരണം എന്ന് പറയുന്നത്. അപ്പോള്‍ എതിരന്‍ വാദങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വരരുത്. പിന്നെ നിയമ വിരുദ്ധമായി ജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന അശാസ്ത്രീയതക്ക് എതിരെ നടപടി എടുക്കാന്‍ സര്‍ക്കാരിന് തീര്‍ച്ചയായും കടമ ഉണ്ട്. അതിനു മടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അതിനൊക്കെ എതിരന്‍ മനോഭാവം കാണിക്കണ്ട കാര്യം ഇല്ല.
    21 Posted by Nandagopalan
  • ശാസ്ത്രം എന്ന സ്ഥലത്തെ പ്രധാന എതിരന്‍; ഒരു സൈക്കോളജിക്കല്‍ മൂവ്   കാര്‍ നന്നാക്കാനും വീട് പണിയാനും ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ച എന്‍ജിനീയര്‍മാരെ ആശ്രയിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ എന്തുകൊണ്ട് യുക്തിസഹമായ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നില്ല? ഡോ.ജിമ്മി മാത്യു       A A A കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇന്‍ഫോ ക്ലിനിക്കിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തില്‍ നടന്ന പരിപാടിയില്‍ ഒരു പ്രധാന പ്രതിപാദ്യ വിഷയം വ്യാജ ചികിത്സകരും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കപ്പെട്ടോ അല്ലാതെയോ ആധുനിക വൈദ്യത്തോടു വിമുഖത കാണിക്കുന്ന പാവം ജനങ്ങളും ആയിരുന്നു . എന്ത് കൊണ്ട് കാര്‍ നന്നാക്കാനും വീട് പണിയാനും ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ച എന്‍ജിനീയര്‍മാരെ ആശ്രയിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ പലപ്പോഴും യുക്തിസഹമായ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നില്ല എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ട്. ഇത് ജനങ്ങളുടെ കുറ്റം അല്ല എന്നുള്ളതാണ് സത്യം. ഒന്നാമത്തെ കാരണം മനുഷ്യ മനസ്സ് തന്നെ ആണ്. ആരെ കല്യാണം കഴിക്കണം, ആരെ പ്രണയിക്കണം, മക്കളെ ഏതു കോഴ്‌സിന് ചേരാന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം, ഏതു കൂട്ടുകാരോട് ഒത്തു സമയം ചിലവിടണം, സ്വന്തം വിശ്രമ സമയങ്ങളില്‍ എന്ത് വിനോദങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില്‍ ആളുകള്‍ തീര്‍ത്തും ശാസ്ത്രീയമായും യുക്തിസഹമായും ആണോ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നത് ? അല്ല എന്നാണു ഉത്തരം. നമ്മുടെ വളരെ വ്യക്തിപരവും, വൈകാരികമായി നമ്മെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ നമ്മള്‍ നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള വികാരങ്ങള്‍ക്കാണ് പ്രാമുഖ്യം നല്‍കുന്നത്. ഉള്ളില്‍ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ ആ തീരുമാനത്തെ സാധൂകരിക്കുന്ന തെളിവുകള്‍ നമ്മള്‍ അവിടന്നും ഇവിടന്നും പെറുക്കി കണ്ടെത്തും. എതിരെയുള്ള വാദമുഖങ്ങളെ നമ്മള്‍ മനഃപൂര്‍വം അല്ലാതെ നടിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇതാണ് നമ്മുടെ ഒക്കെ ഒരു സൈക്കോളജി. നമ്മുടെ അല്ലെങ്കില്‍ നമ്മുടെ ഉറ്റവരുടെ ശാരീരികവും മാനസികവും ആയ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ സ്‌തോഭജനകമാണ്, ആധി വര്‍ദ്ധിതമാണ്. എന്തെങ്കിലും വിശ്വാസത്തെ മുറുകെ പിടിക്കാന്‍ മനുഷ്യരെ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നവയും ആണ്. ആരും ദൈവത്തെ വിളിച്ചു പോകുന്ന ഈ അവസ്ഥകളിലൂടെ ഞാനും നിങ്ങളും ഒക്കെ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ട്; അല്ലെങ്കില്‍ പോകും. ആര്‍ക്കും അതില്‍ നിന്ന് രക്ഷയില്ല. ഇത് പ്രാര്‍ഥനക്കാര്‍ക്ക് നല്ല ഒരു റോള്‍ ഉണ്ടാക്കും എന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് പറയണ്ടല്ലോ. അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. ഒരു മാതിരി ഇതേ മനഃസവിശേഷതകളാണ് വ്യാജന്മാരിലും ആളുകള്‍ വിശ്വാസം അര്‍പ്പിക്കാന്‍ ഒരു പ്രധാന കാരണം. ദൈവിക കഴിവുകളുള്ള ഒരു ചികിത്സകന്‍ ആണ് പാരമ്പര്യമായി തന്നെ , നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ കൊണ്ട് നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ ഉള്ളത്. ഞാന്‍ എല്ലാം ശരിയാക്കാം എനിക്കെല്ലാം അറിയാം. ഈ ഒരു മനഃസ്ഥിതിയുടെ ഹാലോ (മ്മടെ പുണ്യാളന്‍മാരുടെ തലയ്ക്കു ചുറ്റും ചട്ടി കമത്തിയ മാതിരി ഉള്ള ഒരു പ്രകാശ വലയമില്ലേ, അതാണീ സാധനം ) അവര്‍ മനഃപൂര്‍വം എടുത്തിടുന്നു. പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി അവര്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്, ശാസ്ത്രത്തിന് എല്ലാറ്റിനും ഉത്തരം ഇല്ല എന്നുള്ളതാണ് അത്. പച്ച പരമാര്‍ത്ഥമാണ് അവര്‍ പറയുന്നത് എന്ന് കൊച്ചു കുട്ടിക്ക് പോലും അറിയാം. ‘എന്ത് കൊണ്ട് എനിക്കിതു വന്നു ?’ ‘ഞാന്‍ കുടിച്ചിട്ടില്ല , വലിച്ചിട്ടില്ല. കുടുംബം നോക്കി മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി ജീവിച്ചു. ഞാന്‍ എന്ത് കൊണ്ടാണ് നാല്പതാമത്തെ വയസ്സില്‍ മരിക്കുന്നത്?’ ‘ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത എന്റെ മകള്‍ക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും വേദന ഉളവാക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥ വന്നു ?’ ഇതിനൊന്നും ശാസ്ത്രത്തിനു ഉത്തരമില്ല. അത് പോലെ തന്നെ, ഈ അസുഖം എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കാം? എന്നെ ഈ അസുഖം എങ്ങനെ ബാധിക്കും? മരുന്നിനു സൈഡ് എഫക്ട്‌സ് ഉണ്ടാകുമോ? ചികിത്സ പ്രയോജനം ചെയ്യുമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും ശാസ്ത്രീയമായി ഉത്തരം പറയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എന്ന് നമ്മുടെ മനസ്സ് നമ്മോടു തന്നെ എപ്പോഴും പറയും; പ്രത്യേകിച്ചും ജീവനെ തന്നെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു രോഗത്തെ നേരിടുമ്പോള്‍. വ്യാജന്മാര്‍ ഈ ചിന്തയെ വളര്‍ത്തുകയും തന്നിലേക്കുള്ള രോഗിയുടെ ആശ്രയത്വം കൂട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. ആധുനിക വൈദ്യന്മാര്‍ക്ക് ദൈവം കളിക്കാന്‍ വളരെ പരിമിതികളുണ്ട്. വൈദ്യ ശാസ്ത്രത്തിനു തന്നെ വളരെ പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട് എന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ചു, ഏതു ചികിത്സക്ക് എത്രത്തോളം പ്രയോജനം ഉണ്ട് എന്നൊക്കെ നന്നായി മനസ്സിലാകുമ്പഴേ, ദൈവം കളിക്കാന്‍ തോന്നില്ല. തലേല്‍ മുളയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന കുഞ്ഞു ഹാലോ ‘പ്ശക്ക് ‘ എന്ന് നിലത്തു വീണു പൊട്ടും. ‘ഇപ്പ എല്ലാം ശരിയാക്കിത്തരാം’ എന്ന് പപ്പു പറയും പോലെ പറയുമ്പോള്‍ നാവു വിറക്കും; കൈയില്‍ ഉള്ള ‘ചെറ്യേ സ്പാനര്‍’ നമ്മെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കാണിക്കും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ചികിത്സയെ പറ്റി വളരെ നന്നായി, ശാസ്ത്രീയമായി എത്ര പറഞ്ഞു കൊടുത്താലും രോഗികള്‍ അത് നന്നായി എടുക്കണം എന്നില്ല. തൃപ്തി വരാതെ ‘എല്ലാം ഞാന്‍ ശരിയാക്കി തരാം’ എന്ന് പറയുന്ന ആളുകളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടാന്‍ കുറെ ഏറെ പേര് തയാറാകും. ശാസ്ത്രം ഒരു എതിരന്‍ ആണ്. നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങള്‍ എതിരന്‍ അല്ല. കോമളന്‍ വൈദ്യന്‍ നമ്മെ രക്ഷിക്കും എന്ന് വിശ്വസിച്ചാല്‍ പിന്നെ ആ വിശ്വാസ ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ തെളിവ് അരിയും നമ്മള്‍ പെറുക്കിയെടുത്തു തിന്നും. എല്ലാ സാക്ഷ്യവും വിശ്വസിക്കും. ഒരൊറ്റ സാക്ഷ്യം മതി നമ്മുടെ ഒരു ബന്ധു ‘അങ്ങേര് എന്റെ വയറു വേദന മാറ്റി ‘, എന്ന് പറയുകയോ. ‘കോര്‍ത്തോ ബെര്‍ബ് എന്റെ നടു വേദന മാറ്റി ‘ , ‘പാമ്പേന്റെ കസൂരി കഴിച്ചപ്പോ എന്റെ ശ്വാസം മുട്ട് പോയി ‘ എന്ന് ആള്‍ക്കാരെ കൊണ്ട് കാശ് കൊടുതു പറയിപ്പിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുകയോ ചെയ്താല്‍ മതി നമ്മുടെ വിശ്വാസം അതി ദൃഢം ആകാന്‍. എന്നാല്‍ എതിരായുള്ള വാദമുഖങ്ങളോ? എന്റെ സാറേ, നമ്മള്‍ കാണുക കൂടി ഇല്ല. ശാസ്ത്രം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് അങ്ങനെ അല്ല. ഒരു വിദഗ്ദ്ധന്‍ എന്തെങ്കിലും പുതിയ ചികിത്സയിലുള്ള വിശ്വാസം പറഞ്ഞാല്‍, അല്ലെങ്കില്‍ പുതിയ ഒരു മരുന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മറ്റുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞരും ഡോക്ടര്‍മാരുമെല്ലാം അയാളുടെ മേത്തു കേറി നിരങ്ങും. സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനങ്ങളും പൊതു ജനവും ചിലപ്പോള്‍ കേറി നിരങ്ങി എന്നിരിക്കും. ഈ പ്രാന്തന്റെ പുതിയ അവകാശത്തിനു എതിരായ തെളിവുകള്‍ എന്തൊക്കെ ? ഇത് കണ്ടു പിടിക്കലും, അവകാശവാദം ഉന്നയിച്ച ആളുടെ വാദങ്ങളെ എതിര്‍ക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഈ ശാസ്ത്രീയ സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രധാന കലാപരിപാടി. ആധുനിക നിയന്ത്രണ സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനങ്ങള്‍ കുറെ ഒക്കെ ഇതേ ശാസ്ത്രീയ രീതിയില്‍ തന്നെ ആണ് വര്‍ക് ചെയ്യുന്നത്. അതാണ് ശാസ്ത്രം ഒരു എതിരന്‍ ആണെന്ന് പറയുന്നത്. ശാസ്ത്ര രീതി കഴിഞ്ഞ വളരെ കുറച്ചു പതിറ്റാണ്ടുകളായി (ഒന്ന് രണ്ടു നൂറ്റാണ്ട് എന്ന് പറയാം ) സത്യത്തെ കണ്ടെത്താനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാര്‍ഗം ആയതു കൊണ്ട് പതിയെ സ്വയം പൊങ്ങി വരിക ആയിരുന്നു. മനുഷ്യ മനസ്സുകള്‍ സ്വതേ ഇത്തരം ചിന്തയില്‍ നിന്ന് പുറം തിരിഞ്ഞു നിക്കുന്നവ ആണ്. അതായത് സ്വാഭാവികമായി തന്നെ മനുഷ്യരെ വിശ്വാസത്തില്‍ എടുക്കാന്‍ ആധുനിക വൈദ്യത്തിനു പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട്. ആകെ ആധുനിക ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്കും വൈദ്യന്മാര്‍ക്കും ചെയ്യാവുന്നത് മാക്‌സിമം ആത്മാര്‍ത്ഥത കാണിക്കാം എന്നുള്ളതാണ്. കുറച്ചെങ്കിലും വിശ്വാസം ആര്‍ജിക്കാന്‍ അതെ ഉള്ളു മാര്‍ഗം. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആണ് മോശം പ്രവണതകള്‍ എങ്ങനെയും എതിര്‍ക്കാന്‍ ഇതിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഉള്ളവര്‍ തന്നെ മുന്നോട്ട് വരണം എന്ന് പറയുന്നത്. അപ്പോള്‍ എതിരന്‍ വാദങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വരരുത്. പിന്നെ നിയമ വിരുദ്ധമായി ജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന അശാസ്ത്രീയതക്ക് എതിരെ നടപടി എടുക്കാന്‍ സര്‍ക്കാരിന് തീര്‍ച്ചയായും കടമ ഉണ്ട്. അതിനു മടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അതിനൊക്കെ എതിരന്‍ മനോഭാവം കാണിക്കണ്ട കാര്യം ഇല്ല.
    Jun 23, 2017 21
  • By Nanda
    "പാല് പോലെ വെളുത്ത വെള്ളം ഒഴുകുന്ന നദി..അതിന്റെ കരയില്‍ ഇപ്പോഴും നരബലി പോലും നടക്കുന്ന ക്ഷേത്രം " ഒരുപാട് അത്ഭുതത്തോടെ അതുകേട്ട് നിന്ന കുട്ടി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ആ സ്ഥലം നേരിട്ട് കാണുന്നു. കാലമെന്ന മാന്ത്രികന്‍ നമുക്കായ് എന്തെല്ലാം സമ്മാനങ്ങളാണ് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് . പണ്ടെങ്ങോ കേട്ട് മറന്ന ഈ സ്ഥലത്ത് താനെന്നെങ്കിലും എത്തപ്പെടുമെന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ അന്ന് വിശ്വസിക്കുമായിരുന്നോ എന്ന് സംശയം.   തറവാട്ടിലെ നിലവറക്കുള്ളിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു സ്വയം കഴുത്തറുത്ത് കൈയില്‍ പിടിച്ച ഭഗവതിയുടെ പടം കണ്ടത്. പേടിയോടെ ഇതേത് ദൈവം എന്ന് ചോദിച്ച തനിക്ക് ദേവുവാണ് ബീഹാറില്‍ ഉള്ള രജരപ്പ എന്ന ഈ ക്ഷേത്രത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തന്നത്. ദാമോദര്‍ നദിയും ഭൈരവി നദിയും സംഗമിക്കുന്ന സ്ഥലത്തുള്ള പ്രസിദ്ധമായ ശക്തി പീഠം . അമ്മാവന്റെ മകളാണ് ദേവു എന്ന ദേവിക. വലിയവധിക്ക് ബീഹാറില്‍ നിന്നും നാട്ടിലെത്തുന്ന ദേവു കഥകളുടെ ഒരു ഭാണ്ഡം തന്നെ തുറന്ന് വെയ്ക്കും. സുബര്‍ണരേഖ അണക്കെട്ടും ഹുണ്ട്രൂ വെള്ളച്ചാട്ടവും എല്ലാം അങ്ങനെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലും ചേക്കേറി.   "ജാനി ഉറങ്ങുകയാണോ? നമ്മളെത്തി."ഗംഗയുടെ ശബ്ദം ചിന്തകളില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്തി. കാര്‍ ഇവിടെ വരെയേ വരികയുള്ളൂ . ആശ്രമത്തിലേക്ക് കാല്‍നടയായി തന്നെ പോവണം. പുറത്തിറങ്ങി പതുക്കെ തന്റെ ഹാവെര്‍ സാക് ചുമലില്‍ തൂക്കി . ഈ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ താന്‍ തീര്‍ത്തും മിസ്‌ ഫിറ്റ്‌ ആണല്ലോ എന്ന ചിന്തയാവണം ആകെ ഒരു ചമ്മല്‍ . ശുഭ്ര വസ്ത്രധാരിണികളായ രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ കൂടെ ജീന്‍സും കുര്‍ത്തയും ചുമലില്‍ ലതര്‍ ബാഗുമൊക്കെയായ് തന്നെ കണ്ടിട്ടാവണം പലരും തുറിച്ചു നോക്കുന്നുമുണ്ട്. ഗംഗ തന്റെ ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ്‌ ആയിരുന്നു. എല്ലാ പരീക്ഷകളിലും ഒന്നാമതായ് എത്തിയിരുന്നവള്‍ , ആശ്രമത്തിലെ അന്തേവാസിയായതും കാലമെന്ന മാന്ത്രികന്റെ കരവിരുതു തന്നെ.   "നീ എന്നെ കുറിച്ചാണോ ഇപ്പൊ ആലോചിക്കുന്നത്?"   ഗംഗയുടെ വാക്കുകള്‍ വീണ്ടും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പഠിക്കുന്ന കാലത്തും മനസ്സ് വായിക്കുവാന്‍ അവള്‍ക്കുള്ള കഴിവ് ഹോസ്റ്റലില്‍ പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയുന്നതിന് മുന്‍പേ അവള്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.   "നീ വിചാരിക്കുന്നതു പോലെ ഞാന്‍ സന്യാസം ഒന്നും സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല. കുറച്ചു നാള്‍ , ഈ ആശ്രമത്തില്‍ ഇവരുടെ കൂടെ ജീവകാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ഒരു വോളന്റിയര്‍ .. ഒരു ഡോക്ടര്‍ക്ക്‌ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ കഴിയും ഇവിടെ . കാട്ടിനുള്ളില്‍ കുറെ മനുഷ്യര്‍ ജീവിക്കുന്നുണ്ടേ."   കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കുവാന്‍ തോന്നിയില്ല. പലരും പറഞ്ഞ് അറിഞ്ഞിരുന്നു, ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയാന്‍ തീരുമാനമെടുത്ത ഗംഗയെ കുറിച്ച്. നാട്ടിലെ പ്രമുഖനായ ഒരു ക്രിസ്ത്യന്‍ വ്യാപാരിയുടെ മകനും ബ്രാഹ്മണ പെണ്‍കുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം ഉയര്‍ത്തിയ ബഹളം കുറച്ചൊന്നും അല്ലായിരുന്നല്ലോ. വിഷയം മാറ്റുവാന്‍ വേണ്ടി ചോദിച്ചു..   "ഇവിടെ നരബലി ഒക്കെ നടക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് നേരാണോ?"   ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി ആയിരുന്നു ഗംഗ അതിനുള്ള മറുപടിയായി തന്നത്. അങ്ങനെ പലരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആരും നേരിട്ട് കണ്ടതായി പറഞ്ഞിട്ടില്ലത്രേ. തന്റെ സന്തത സഹചാരിയായ ക്യാമറ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. മുംബൈയില്‍ നിന്ന് പോരുമ്പോള്‍ എന്തൊക്കെ വീരവാദങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്.     അല്ലെങ്കിലും ആടിനെ പട്ടിയാക്കിയ കഥ പോലെയാണല്ലോ പലപ്പോഴും കാര്യങ്ങള്‍ . കേട്ടറിവുകള്‍ സത്യത്തില്‍ നിന്നും വളരെ ദൂരെയാവും. സന്യാസിനിയായ കൂട്ടുകാരിയും, നരബലി നടക്കുന്ന ക്ഷേത്രവും ഒക്കെ തന്റെ ഉറക്കം കെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളുകളേറെയായി. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാ തിരക്കുകളും മാറ്റിവെച്ച്, കാട്ടിലെ ആദിവാസികള്‍ക്കായി നടത്തുന്ന മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പില്‍ സഹകരിക്കാം എന്ന് സമ്മതിച്ചു പോരുകയായിരുന്നു. ആശ്രമത്തിലേക്കുള്ള പടിക്കെട്ടുകള്‍ കയറവേ ഗംഗ പറഞ്ഞു.   "പതുക്കെ വലതുവശത്തേക്കൊന്ന് നോക്കൂ നീ.."   അടുത്തതെന്ത് എന്ന് ആലോചിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാന്‍ വാ പൊളിച്ചു പോയി. വെളുത്ത നിറത്തില്‍ ഒരു നദി അങ്ങ് താഴെ. ദേവു പണ്ട് പറഞ്ഞത് ശരിതന്നെ. പാല് പോലത്തെ വെള്ളം .   "ചുണ്ണാമ്പു കല്ലുകളാണ് അതില്‍ . അതാണ്‌ വെള്ളത്തിന്‌ ഈ നിറം. ഇവിടെ കുളിക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്ന് പറയുന്നു." ഗംഗ വീണ്ടും തന്റെ മനസ്സളക്കുന്നു.   മുന്‍കൂട്ടി അറിയിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ടാവാം തന്റെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന പോലെയായിരുന്നു അവിടെയുള്ളവരുടെ പെരുമാറ്റം. ചെറുതെങ്കിലും വൃത്തിയുള്ള ഒരു മുറി. ജനാലയിലൂടേ, ദൂരെ അലറിപ്പായുന്ന നദിയും, അതിന്റെ കരയില്‍ ക്ഷേത്രവും കാണാം. പുറത്തേക്ക് നടന്ന ഗംഗ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി പറഞ്ഞു.   " നീയൊന്ന് ഫ്രഷ്‌ ആയി വാ. യാത്രാ ക്ഷീണമൊന്നുമില്ലേല്‍ നമുക്ക് അമ്പലം വരെ പോയി വരാം." പെട്ടെന്ന് തന്നെ റെഡിയായി ചെന്നത് കണ്ടിട്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു.   "കാട് കേറാനുള്ള ആര്‍ത്തി ഇപ്പോഴും അതുപോലെ ഉണ്ടല്ലേ . ഞാന്‍ കരുതിയേയില്ല വീടും വീട്ടുകാരേം ഒക്കെ വിട്ട് രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് നീ ഇങ്ങു പോരുമെന്ന്." മറുപടി വെറുതെ ഒരു ചിരിയിലൊതുക്കി. കാട് കേറാനുള്ള ആര്‍ത്തി മാത്രം പോരല്ലോ അതിന്. രാഹുലിനെ പോലെ ഒരാളെ കൂട്ട് കിട്ടിയതിന്റെ മെച്ചം.  ചൊവ്വാഴ്ച ആയതിനാലാവും നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു ക്ഷേത്ര പരിസരത്ത്. ബലിയര്‍പ്പിച്ച ശേഷം പ്രസാദമായി കിട്ടിയ ആട്ടിന്‍ തലകള്‍ കൈയില്‍ പിടിച്ചു പ്രദക്ഷിണം വെയ്ക്കുന്ന പലരേയും കണ്ടു. രണ്ടുമൂന്ന് സ്ഥലത്ത് മൃഗങ്ങളെ അറക്കുന്നതിനായുള്ള സ്ഥലങ്ങള്‍ . പ്രധാന ക്ഷേത്രത്തില്‍ കടന്ന താന്‍ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയി എന്ന് വേണം പറയാന്‍ . പണ്ട് കണ്ട ഫോട്ടോ അതേപോലെ മുന്നില്‍ . 'ഛിന്നമസ്തിക' എന്നറിയപ്പെടുന്ന കാളീ വിഗ്രഹം, പഴക്കമെത്ര എന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടാല്ലാത്ത ഇവിടം താന്ത്രിക കര്‍മങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസിദ്ധമാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.   നാട്ടിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ എത്തിയാല്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു മനസ്സമാധാനം എന്തോ ഇവിടെ അനുഭവപ്പെട്ടില്ലല്ലോ എന്ന് അല്പം നിരാശയോടെ ഓര്‍ത്തു പോയി. ഒരു ഭീതിയാണ് ഇവിടെ മനസ്സിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയത്. തിരിച്ചു ആശ്രമത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറവേ തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് , തന്റെ മനസ്സ് മുംബൈയില്‍ തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഒരു അശരീരി പോലെ തോന്നിച്ച, മൈന്‍ഡ് റീഡിംഗ് എക്സ്പെര്‍ട്ടായിരുന്ന ഗംഗയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു"അല്ലെങ്കിലും നിനക്ക് നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളെ പറ്റൂ പെണ്ണേ.."
    21 Posted by Nanda
  • By Nanda
    "പാല് പോലെ വെളുത്ത വെള്ളം ഒഴുകുന്ന നദി..അതിന്റെ കരയില്‍ ഇപ്പോഴും നരബലി പോലും നടക്കുന്ന ക്ഷേത്രം " ഒരുപാട് അത്ഭുതത്തോടെ അതുകേട്ട് നിന്ന കുട്ടി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ആ സ്ഥലം നേരിട്ട് കാണുന്നു. കാലമെന്ന മാന്ത്രികന്‍ നമുക്കായ് എന്തെല്ലാം സമ്മാനങ്ങളാണ് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് . പണ്ടെങ്ങോ കേട്ട് മറന്ന ഈ സ്ഥലത്ത് താനെന്നെങ്കിലും എത്തപ്പെടുമെന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ അന്ന് വിശ്വസിക്കുമായിരുന്നോ എന്ന് സംശയം.   തറവാട്ടിലെ നിലവറക്കുള്ളിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു സ്വയം കഴുത്തറുത്ത് കൈയില്‍ പിടിച്ച ഭഗവതിയുടെ പടം കണ്ടത്. പേടിയോടെ ഇതേത് ദൈവം എന്ന് ചോദിച്ച തനിക്ക് ദേവുവാണ് ബീഹാറില്‍ ഉള്ള രജരപ്പ എന്ന ഈ ക്ഷേത്രത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തന്നത്. ദാമോദര്‍ നദിയും ഭൈരവി നദിയും സംഗമിക്കുന്ന സ്ഥലത്തുള്ള പ്രസിദ്ധമായ ശക്തി പീഠം . അമ്മാവന്റെ മകളാണ് ദേവു എന്ന ദേവിക. വലിയവധിക്ക് ബീഹാറില്‍ നിന്നും നാട്ടിലെത്തുന്ന ദേവു കഥകളുടെ ഒരു ഭാണ്ഡം തന്നെ തുറന്ന് വെയ്ക്കും. സുബര്‍ണരേഖ അണക്കെട്ടും ഹുണ്ട്രൂ വെള്ളച്ചാട്ടവും എല്ലാം അങ്ങനെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലും ചേക്കേറി.   "ജാനി ഉറങ്ങുകയാണോ? നമ്മളെത്തി."ഗംഗയുടെ ശബ്ദം ചിന്തകളില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്തി. കാര്‍ ഇവിടെ വരെയേ വരികയുള്ളൂ . ആശ്രമത്തിലേക്ക് കാല്‍നടയായി തന്നെ പോവണം. പുറത്തിറങ്ങി പതുക്കെ തന്റെ ഹാവെര്‍ സാക് ചുമലില്‍ തൂക്കി . ഈ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ താന്‍ തീര്‍ത്തും മിസ്‌ ഫിറ്റ്‌ ആണല്ലോ എന്ന ചിന്തയാവണം ആകെ ഒരു ചമ്മല്‍ . ശുഭ്ര വസ്ത്രധാരിണികളായ രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ കൂടെ ജീന്‍സും കുര്‍ത്തയും ചുമലില്‍ ലതര്‍ ബാഗുമൊക്കെയായ് തന്നെ കണ്ടിട്ടാവണം പലരും തുറിച്ചു നോക്കുന്നുമുണ്ട്. ഗംഗ തന്റെ ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ്‌ ആയിരുന്നു. എല്ലാ പരീക്ഷകളിലും ഒന്നാമതായ് എത്തിയിരുന്നവള്‍ , ആശ്രമത്തിലെ അന്തേവാസിയായതും കാലമെന്ന മാന്ത്രികന്റെ കരവിരുതു തന്നെ.   "നീ എന്നെ കുറിച്ചാണോ ഇപ്പൊ ആലോചിക്കുന്നത്?"   ഗംഗയുടെ വാക്കുകള്‍ വീണ്ടും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പഠിക്കുന്ന കാലത്തും മനസ്സ് വായിക്കുവാന്‍ അവള്‍ക്കുള്ള കഴിവ് ഹോസ്റ്റലില്‍ പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയുന്നതിന് മുന്‍പേ അവള്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.   "നീ വിചാരിക്കുന്നതു പോലെ ഞാന്‍ സന്യാസം ഒന്നും സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല. കുറച്ചു നാള്‍ , ഈ ആശ്രമത്തില്‍ ഇവരുടെ കൂടെ ജീവകാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ഒരു വോളന്റിയര്‍ .. ഒരു ഡോക്ടര്‍ക്ക്‌ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ കഴിയും ഇവിടെ . കാട്ടിനുള്ളില്‍ കുറെ മനുഷ്യര്‍ ജീവിക്കുന്നുണ്ടേ."   കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കുവാന്‍ തോന്നിയില്ല. പലരും പറഞ്ഞ് അറിഞ്ഞിരുന്നു, ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയാന്‍ തീരുമാനമെടുത്ത ഗംഗയെ കുറിച്ച്. നാട്ടിലെ പ്രമുഖനായ ഒരു ക്രിസ്ത്യന്‍ വ്യാപാരിയുടെ മകനും ബ്രാഹ്മണ പെണ്‍കുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം ഉയര്‍ത്തിയ ബഹളം കുറച്ചൊന്നും അല്ലായിരുന്നല്ലോ. വിഷയം മാറ്റുവാന്‍ വേണ്ടി ചോദിച്ചു..   "ഇവിടെ നരബലി ഒക്കെ നടക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് നേരാണോ?"   ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി ആയിരുന്നു ഗംഗ അതിനുള്ള മറുപടിയായി തന്നത്. അങ്ങനെ പലരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആരും നേരിട്ട് കണ്ടതായി പറഞ്ഞിട്ടില്ലത്രേ. തന്റെ സന്തത സഹചാരിയായ ക്യാമറ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. മുംബൈയില്‍ നിന്ന് പോരുമ്പോള്‍ എന്തൊക്കെ വീരവാദങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്.     അല്ലെങ്കിലും ആടിനെ പട്ടിയാക്കിയ കഥ പോലെയാണല്ലോ പലപ്പോഴും കാര്യങ്ങള്‍ . കേട്ടറിവുകള്‍ സത്യത്തില്‍ നിന്നും വളരെ ദൂരെയാവും. സന്യാസിനിയായ കൂട്ടുകാരിയും, നരബലി നടക്കുന്ന ക്ഷേത്രവും ഒക്കെ തന്റെ ഉറക്കം കെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളുകളേറെയായി. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാ തിരക്കുകളും മാറ്റിവെച്ച്, കാട്ടിലെ ആദിവാസികള്‍ക്കായി നടത്തുന്ന മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പില്‍ സഹകരിക്കാം എന്ന് സമ്മതിച്ചു പോരുകയായിരുന്നു. ആശ്രമത്തിലേക്കുള്ള പടിക്കെട്ടുകള്‍ കയറവേ ഗംഗ പറഞ്ഞു.   "പതുക്കെ വലതുവശത്തേക്കൊന്ന് നോക്കൂ നീ.."   അടുത്തതെന്ത് എന്ന് ആലോചിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാന്‍ വാ പൊളിച്ചു പോയി. വെളുത്ത നിറത്തില്‍ ഒരു നദി അങ്ങ് താഴെ. ദേവു പണ്ട് പറഞ്ഞത് ശരിതന്നെ. പാല് പോലത്തെ വെള്ളം .   "ചുണ്ണാമ്പു കല്ലുകളാണ് അതില്‍ . അതാണ്‌ വെള്ളത്തിന്‌ ഈ നിറം. ഇവിടെ കുളിക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്ന് പറയുന്നു." ഗംഗ വീണ്ടും തന്റെ മനസ്സളക്കുന്നു.   മുന്‍കൂട്ടി അറിയിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ടാവാം തന്റെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന പോലെയായിരുന്നു അവിടെയുള്ളവരുടെ പെരുമാറ്റം. ചെറുതെങ്കിലും വൃത്തിയുള്ള ഒരു മുറി. ജനാലയിലൂടേ, ദൂരെ അലറിപ്പായുന്ന നദിയും, അതിന്റെ കരയില്‍ ക്ഷേത്രവും കാണാം. പുറത്തേക്ക് നടന്ന ഗംഗ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി പറഞ്ഞു.   " നീയൊന്ന് ഫ്രഷ്‌ ആയി വാ. യാത്രാ ക്ഷീണമൊന്നുമില്ലേല്‍ നമുക്ക് അമ്പലം വരെ പോയി വരാം." പെട്ടെന്ന് തന്നെ റെഡിയായി ചെന്നത് കണ്ടിട്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു.   "കാട് കേറാനുള്ള ആര്‍ത്തി ഇപ്പോഴും അതുപോലെ ഉണ്ടല്ലേ . ഞാന്‍ കരുതിയേയില്ല വീടും വീട്ടുകാരേം ഒക്കെ വിട്ട് രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് നീ ഇങ്ങു പോരുമെന്ന്." മറുപടി വെറുതെ ഒരു ചിരിയിലൊതുക്കി. കാട് കേറാനുള്ള ആര്‍ത്തി മാത്രം പോരല്ലോ അതിന്. രാഹുലിനെ പോലെ ഒരാളെ കൂട്ട് കിട്ടിയതിന്റെ മെച്ചം.  ചൊവ്വാഴ്ച ആയതിനാലാവും നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു ക്ഷേത്ര പരിസരത്ത്. ബലിയര്‍പ്പിച്ച ശേഷം പ്രസാദമായി കിട്ടിയ ആട്ടിന്‍ തലകള്‍ കൈയില്‍ പിടിച്ചു പ്രദക്ഷിണം വെയ്ക്കുന്ന പലരേയും കണ്ടു. രണ്ടുമൂന്ന് സ്ഥലത്ത് മൃഗങ്ങളെ അറക്കുന്നതിനായുള്ള സ്ഥലങ്ങള്‍ . പ്രധാന ക്ഷേത്രത്തില്‍ കടന്ന താന്‍ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയി എന്ന് വേണം പറയാന്‍ . പണ്ട് കണ്ട ഫോട്ടോ അതേപോലെ മുന്നില്‍ . 'ഛിന്നമസ്തിക' എന്നറിയപ്പെടുന്ന കാളീ വിഗ്രഹം, പഴക്കമെത്ര എന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടാല്ലാത്ത ഇവിടം താന്ത്രിക കര്‍മങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസിദ്ധമാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.   നാട്ടിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ എത്തിയാല്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു മനസ്സമാധാനം എന്തോ ഇവിടെ അനുഭവപ്പെട്ടില്ലല്ലോ എന്ന് അല്പം നിരാശയോടെ ഓര്‍ത്തു പോയി. ഒരു ഭീതിയാണ് ഇവിടെ മനസ്സിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയത്. തിരിച്ചു ആശ്രമത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറവേ തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് , തന്റെ മനസ്സ് മുംബൈയില്‍ തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഒരു അശരീരി പോലെ തോന്നിച്ച, മൈന്‍ഡ് റീഡിംഗ് എക്സ്പെര്‍ട്ടായിരുന്ന ഗംഗയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു"അല്ലെങ്കിലും നിനക്ക് നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളെ പറ്റൂ പെണ്ണേ.."
    Jun 23, 2017 21
  • നാട്ടുവഴിയിലെ  ഓരം ചേർന്ന് കിടന്ന  പാറക്കല്ലിൽ  ഋതുഭേദങ്ങൾ   ഇങ്ങനെ  കൊത്തിയിട്ടിരുന്നു ..."എനിയ്ക്ക് കിട്ടിയത്  ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് തന്നു..."ഋതുഭേദങ്ങൾ   തഴുകിയത് കൊണ്ടാവും  അതിന്റെയുള്ളിൽ നിന്നും  ഒരു  ചെറിയ  ഉറവ  കിനിഞ്ഞിരുന്നു ..!   ഇതുവരെ   ആരും  കാണാത്തതുകൊണ്ടാവും  അതിനിത്ര   പരിശുദ്ധി..!നാട്ടുവഴിയിലെ  പൊടി മൂടിയ  ഓരോ കാൽപ്പാടുകളും   ഓരോ കഥ പറഞ്ഞു.   ഋതുഭേദങ്ങളുടെ കഥ...  നീണ്ടു  വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ ഓമനത്തമുള്ള വിരലുകളും , നീട്ടി വളർത്തി  ചായം  പുരട്ടി  മനോഹരമാക്കിയ  നഖങ്ങളും കണ്ട്  കൂർത്ത കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞു.." വെട്ടിക്കള .. " തന്നിൽ കൊതിയോടെ നോക്കിയ കണ്ണുകളെയെല്ലാം സ്മരിച്ച്  പാവം വിരലുകൾ... വിരഹവേദന താങ്ങാനാവാതെ  നഖങ്ങൾ മരണം പൂകി..നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ കൈകളിൽ  തുള്ളിക്കളിച്ച കുപ്പിവളകളുടെ കിലുക്കം കേട്ട് അസഹ്യതയോടെ   കാതുകൾ  ആജ്ഞാപിച്ചു.."പൊട്ടിച്ച്‌  കള "..കുപ്പിവളച്ചില്ലുകളുടെ കിലുക്കം സ്വപ്നം തകർന്ന ശബ്ദം  പോലിരുന്നു..കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന   നീണ്ട  അളകങ്ങളെ  തൂത്തെറിഞ്ഞ്  ഒരു അശ്ശരീരി ....."നാശം..ഇതിനിത്ര ഭംഗി  വേണ്ട"സ്നേഹത്തോടെ മുഖം വെട്ടിച്ച്  ചിരിയ്ക്കുമ്പോൾ  , ഊഞ്ഞാലാടുന്ന   ജിമുക്കികളെയും  ശപിച്ചു...."ഊരിക്കള ".."   ഈ  നീണ്ടു വിടർന്ന  കണ്ണുകൾ  കൊണ്ട്  ആരെയും നോക്കല്ലേ ..  ക്ഷണിയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളാണ് ...ഇതെനിയ്ക്ക് മാത്രം മതി... എനിയ്ക്ക് ചുംബിച്ചുറക്കാൻ  ...ചുംബിച്ചുണർത്താനും " .. ( അത് പണ്ട്  കേട്ട് മറന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ കുറുകലായിരുന്നു...!)  മറന്നതോ?   അതോ  മറന്നെന്ന്  നടിച്ചതോ?   കണ്ണുകൾ  കുത്തിപ്പൊട്ടിയ്ക്കാൻ    പറയുമോ എന്നോർത്ത്  ഭയന്ന് ...  കാൽപ്പാടുകൾ  അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രം അന്വേഷിച്ചു...പാറക്കല്ലിൽ ലിഖിതങ്ങൾ  ഒരിയ്ക്കലും മാഞ്ഞില്ല..!  അതൊരുപാട് കഥകൾ പറഞ്ഞു ...സ്നേഹത്തിന്റെ ..  സ്നേഹശൂന്യതയുടെ .. ചതിയുടെ .. പ്രണയത്തിന്റെ... പ്രണയനഷ്ടങ്ങളുടെ ...ഊടും പാവും ചേർത്ത കഥകൾ....അതിൽ   പുതിയൊരു  ലിഖിതം കൂടി   തെളിഞ്ഞു..."എനിയ്ക്ക്  കിട്ടാത്തതും കൂടി  ഞാൻ  നിങ്ങൾക്ക് തരുന്നു.. കാരണം ,  ഞാൻ  നിങ്ങളെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നു .." 
  • നാട്ടുവഴിയിലെ  ഓരം ചേർന്ന് കിടന്ന  പാറക്കല്ലിൽ  ഋതുഭേദങ്ങൾ   ഇങ്ങനെ  കൊത്തിയിട്ടിരുന്നു ..."എനിയ്ക്ക് കിട്ടിയത്  ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് തന്നു..."ഋതുഭേദങ്ങൾ   തഴുകിയത് കൊണ്ടാവും  അതിന്റെയുള്ളിൽ നിന്നും  ഒരു  ചെറിയ  ഉറവ  കിനിഞ്ഞിരുന്നു ..!   ഇതുവരെ   ആരും  കാണാത്തതുകൊണ്ടാവും  അതിനിത്ര   പരിശുദ്ധി..!നാട്ടുവഴിയിലെ  പൊടി മൂടിയ  ഓരോ കാൽപ്പാടുകളും   ഓരോ കഥ പറഞ്ഞു.   ഋതുഭേദങ്ങളുടെ കഥ...  നീണ്ടു  വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ ഓമനത്തമുള്ള വിരലുകളും , നീട്ടി വളർത്തി  ചായം  പുരട്ടി  മനോഹരമാക്കിയ  നഖങ്ങളും കണ്ട്  കൂർത്ത കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞു.." വെട്ടിക്കള .. " തന്നിൽ കൊതിയോടെ നോക്കിയ കണ്ണുകളെയെല്ലാം സ്മരിച്ച്  പാവം വിരലുകൾ... വിരഹവേദന താങ്ങാനാവാതെ  നഖങ്ങൾ മരണം പൂകി..നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ കൈകളിൽ  തുള്ളിക്കളിച്ച കുപ്പിവളകളുടെ കിലുക്കം കേട്ട് അസഹ്യതയോടെ   കാതുകൾ  ആജ്ഞാപിച്ചു.."പൊട്ടിച്ച്‌  കള "..കുപ്പിവളച്ചില്ലുകളുടെ കിലുക്കം സ്വപ്നം തകർന്ന ശബ്ദം  പോലിരുന്നു..കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന   നീണ്ട  അളകങ്ങളെ  തൂത്തെറിഞ്ഞ്  ഒരു അശ്ശരീരി ....."നാശം..ഇതിനിത്ര ഭംഗി  വേണ്ട"സ്നേഹത്തോടെ മുഖം വെട്ടിച്ച്  ചിരിയ്ക്കുമ്പോൾ  , ഊഞ്ഞാലാടുന്ന   ജിമുക്കികളെയും  ശപിച്ചു...."ഊരിക്കള ".."   ഈ  നീണ്ടു വിടർന്ന  കണ്ണുകൾ  കൊണ്ട്  ആരെയും നോക്കല്ലേ ..  ക്ഷണിയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളാണ് ...ഇതെനിയ്ക്ക് മാത്രം മതി... എനിയ്ക്ക് ചുംബിച്ചുറക്കാൻ  ...ചുംബിച്ചുണർത്താനും " .. ( അത് പണ്ട്  കേട്ട് മറന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ കുറുകലായിരുന്നു...!)  മറന്നതോ?   അതോ  മറന്നെന്ന്  നടിച്ചതോ?   കണ്ണുകൾ  കുത്തിപ്പൊട്ടിയ്ക്കാൻ    പറയുമോ എന്നോർത്ത്  ഭയന്ന് ...  കാൽപ്പാടുകൾ  അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രം അന്വേഷിച്ചു...പാറക്കല്ലിൽ ലിഖിതങ്ങൾ  ഒരിയ്ക്കലും മാഞ്ഞില്ല..!  അതൊരുപാട് കഥകൾ പറഞ്ഞു ...സ്നേഹത്തിന്റെ ..  സ്നേഹശൂന്യതയുടെ .. ചതിയുടെ .. പ്രണയത്തിന്റെ... പ്രണയനഷ്ടങ്ങളുടെ ...ഊടും പാവും ചേർത്ത കഥകൾ....അതിൽ   പുതിയൊരു  ലിഖിതം കൂടി   തെളിഞ്ഞു..."എനിയ്ക്ക്  കിട്ടാത്തതും കൂടി  ഞാൻ  നിങ്ങൾക്ക് തരുന്നു.. കാരണം ,  ഞാൻ  നിങ്ങളെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നു .." 
    Jun 23, 2017 15